Kalmar

Pokrój go w krążki lub paski i smaż na bardzo gorącej patelni krótko, około 1–2 minut, aż zbieleje i lekko się zarumieni. Długie smażenie sprawia, że twardnieje; miękki będzie znów dopiero po dłuższym duszeniu.

Jeśli kupiłeś całego, odciągnij głowę z mackami, usuń wnętrzności i przezroczystą chrząstkę z tułowia, a z głowy wytnij twardy dziób. Zdejmij cienką błonę, opłucz mięso i osusz; macki możesz również zjeść.

Surowego kalmara jedz tylko wtedy, gdy został przeznaczony do takiego podania i właściwie przygotowany. W domu bezpieczniej jest go dokładnie ugotować lub usmażyć; samo skropienie sokiem z cytryny nie eliminuje ryzyka związanego z surowymi owocami morza.

Trzymaj go w lodówce, w szczelnym pojemniku ustawionym nad lodem lub na najniższej półce, i przygotuj najlepiej tego samego dnia. Jeśli nie zjesz go szybko, zamroź; rozmrażaj powoli w lodówce, nie na blacie.

Smażone krążki podaj z cytryną, czosnkiem i natką pietruszki albo z lekkim sosem pomidorowym. Kalmara dodaje się też do paelli, risotta z owocami morza i makaronu; dobrze łączy się z ryżem, papryką i oliwą.

To różne głowonogi: kalmar ma wydłużone, smukłe ciało, a mątwa jest bardziej krępa i ma wewnętrzną, wapienną kość. Mięso mątwy jest zwykle bardziej zwarte; oba można krótko smażyć albo dusić do miękkości.

Tak, kalmar dostarcza 17 g białka na 100 g. Jego zawartość białka jest zbliżona do małży, które mają 17,4 g na 100 g.

Tak, macki są jadalne — usuń z ich środka twardy dziób, opłucz je i osusz. Małe możesz usmażyć w całości, a większe pokroić; podobnie jak tułów najlepiej smażyć je krótko na mocnym ogniu.