عدس

خیس‌کردن عدس معمولی ضروری نیست؛ کافی است آن را پاک کنید و بشویید. اگر چند ساعت خیسش کنید، زودتر می‌پزد؛ آب خیساندن را دور بریزید و با آب تازه بپزید.

عدس را با آب یا آبِ گوشت روی حرارت ملایم بجوشانید؛ عدس سبز یا قهوه‌ای معمولاً ۲۰ تا ۳۰ دقیقه و عدس قرمزِ دو نیم‌شده حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه زمان می‌خواهد. نمک و مواد ترش مثل آب‌لیمو را نزدیک پایان پخت اضافه کنید تا عدس دیرسفت نماند.

عدس را با آب کافی، بدون جوش شدید، حدود ۲۰ تا ۳۰ دقیقه بپزید و از دقیقهٔ ۲۰ به بعد مرتب امتحان کنید. برای عدسیِ غلیظ، بخشی از عدس را با پشت قاشق له کنید؛ نیازی نیست همهٔ دانه‌ها از هم بپاشند.

عدس پخته را پس از خنک‌شدن در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و طی ۳ تا ۴ روز مصرف کنید. برای نگهداری طولانی‌تر، آن را در اندازه‌های مناسب وعده بسته‌بندی و فریز کنید؛ هنگام گرم‌کردن، کاملاً داغش کنید.

عدسی با پیاز داغ، زردچوبه، زیره و کمی آب‌لیمو خوش‌طعم می‌شود؛ عدس‌پلو هم از غذاهای شناخته‌شدهٔ ایرانی است. عدس در سوپ، سالاد و خوراک سبزیجات نیز خوب می‌نشیند؛ سبزی‌هایی مثل اسفناج و گوجه‌فرنگی همراه‌های خوبی هستند.

عدس پخته را در سس ماکارونی، تاکو یا خوراک‌های تابه‌ای جای گوشت چرخ‌کرده به کار ببرید؛ دانه‌ها را کمی له کنید تا غذا یکدست‌تر شود. عدس قهوه‌ای یا سبز شکلش را بهتر حفظ می‌کند و برای این کاربرد از عدس قرمز مناسب‌تر است.

عدس قرمز معمولاً پوست‌گرفته و دو نیم‌شده است، پس زودتر می‌پزد و در سوپ و دال غلیظ می‌شود؛ عدس سبز یا قهوه‌ای بیشتر شکل دانه‌اش را نگه می‌دارد و برای سالاد و عدسی مناسب‌تر است. عدس معمولیِ خشک در هر ۱۰۰ گرم ۲۳ گرم پروتئین دارد، در برابر ۷٫۷ گرم در عدس قرمز.

جوانهٔ خام ممکن است آلودگی داشته باشد؛ برای احتیاط، عدس جوانه‌زده را پیش از خوردن کاملاً بپزید، به‌ویژه اگر قرار است کودک یا فرد آسیب‌پذیر آن را بخورد. عدس خشک را در ظرف دربسته، دور از رطوبت و گرما نگه دارید تا کپک نزند.