عدس

خیس‌کردن عدس معمولاً لازم نیست؛ آن را پاک کنید و بشویید. خیساندن چندساعته می‌تواند زمان پخت را کوتاه‌تر کند، اما برای عدس ریز یا عدسیِ فوری می‌توانید مستقیم سراغ قابلمه بروید.

عدس را با آب فراوان روی حرارت ملایم بپزید و پس از حدود ۲۰ دقیقه امتحان کنید؛ بسته به دانه‌ها ممکن است ۲۰ تا ۳۰ دقیقه طول بکشد. برای سالاد، وقتی نرم شده اما شکلش را حفظ می‌کند آبکش کنید؛ برای عدسی، پخت را ادامه دهید تا بافتی غلیظ‌تر بگیرد.

نمک را می‌توانید از ابتدا یا میانهٔ پخت اضافه کنید، اما آب‌لیمو و مواد ترش مثل سرکه را نزدیک پایان بریزید؛ اسیدیتهٔ آن‌ها نرم‌شدن عدس را کند می‌کند.

عدس را پس از پخت در ظرف کم‌عمق بگذارید تا سریع خنک شود و حداکثر تا دو ساعت در یخچال قرار دهید. در ظرف دربسته تا سه روز نگه دارید؛ برای مصرف، فقط به‌اندازهٔ لازم کاملاً داغش کنید.

پیاز داغ، زیره، زردچوبه، سیر و کمی آب‌لیمو کنار عدس خوب می‌نشینند. با آن عدسی، سوپ عدس، دال عدس و سالاد عدس درست می‌کنند؛ افزودن هویج یا گوجه در پخت هم طعم و بافت غذا را کامل‌تر می‌کند.

نخود پخته جایگزین خوبی است، اما شکلش را بیشتر حفظ می‌کند و برای نرم‌شدن به پخت طولانی‌تری نیاز دارد. برای بافتی نزدیک‌تر به عدس، نخود را پیش از افزودن به سوپ بپزید یا از نخود لپه‌شده استفاده کنید.

عدس سبز معمولاً بعد از پخت شکلش را نگه می‌دارد و برای سالاد و خوراک دانه‌دار مناسب است؛ عدس قرمز زودتر می‌پزد و بیشتر وا می‌رود، پس برای سوپ و دال گزینهٔ خوبی است. عدس قرمز در هر ۱۰۰ گرم ۱۰٫۶ گرم پروتئین دارد؛ عدس سبز ۹٫۴ گرم.

عدس خام سفت است و برای خوردن مناسب نیست؛ آن را تا نرم‌شدن کامل بپزید. جوانهٔ عدس هم خام مصرف می‌شود، اما برای کاهش خطر آلودگی بهتر است آن را پیش از خوردن کاملاً بپزید، به‌ویژه اگر برای کودک خردسال آماده می‌کنید.

برای یک وعده، حدود ۱۵۰ تا ۲۰۰ گرم عدس پخته، یعنی یک کاسهٔ کوچک، مقدار رایجی است. در این مقدار، عدس ۷ گرم پروتئین و ۶٫۲ گرم فیبر دارد.