رازیانه

ساقه‌های ضخیم و بخش انتهاییِ سفت را جدا کنید، پیاز رازیانه را از طول نصف کنید و نازک برش بزنید. چند دقیقه در آب سردِ یخ‌دار تردتر می‌شود؛ بعد آن را آبکش کنید و با آب‌لیمو و روغن زیتون در سالاد بریزید.

پیاز رازیانه را قاچ کنید، با کمی روغن در تابه روی حرارت متوسط حدود ۸ تا ۱۰ دقیقه تفت دهید و گاهی برگردانید. برای تنوری‌کردن، قاچ‌ها را با روغن در فر ۲۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۲۵ تا ۳۰ دقیقه بپزید.

پیاز رازیانه را نشسته در کشوی سبزیجات یخچال، در کیسه‌ای کمی باز یا پیچیده در دستمال نم‌دار نگه دارید و بهتر است طی چند روز مصرف کنید. برگ‌های سبز را جداگانه در دستمال نم‌دار بپیچید؛ رطوبتِ جمع‌شده باعث زودتر خراب‌شدن آن می‌شود.

طعم شیرین و کمی انیسونیِ رازیانه با پرتقال، لیمو، زیتون و ماهی جور است. آن را خام در سالاد مرکبات بریزید یا با پنیر و کمی آرد سوخاری گراتن کنید؛ قاچ‌های تنوری هم کنار ماهی بریان خوش‌طعم می‌شوند.

برای جایگزینی پیاز رازیانه در سالاد یا خوراک، ساقهٔ کرفسِ نازک‌برش‌خورده تردی مشابهی می‌دهد، اما عطر رازیانه را ندارد. اگر فقط برگ‌های سبزِ رازیانه لازم است، شوید جایگزین نزدیک‌تری است.

پیاز رازیانه بخش گوشتی و تردِ گیاه است و معمولاً خام یا پخته خورده می‌شود؛ تخم رازیانه دانهٔ خشک و معطر آن است که بیشتر برای ادویه و دم‌کردنی به کار می‌رود. این دو را نمی‌توان در دستور غذا به‌جای هم و با همان مقدار استفاده کرد.

بله، پیاز، ساقه‌های نازک و برگ‌های پرمانند رازیانه قابل خوردن‌اند؛ برگ‌ها را خرد کنید و مثل سبزی معطر روی سالاد، سوپ یا ماهی بریزید. دانه‌های خشک آن هم ادویه‌ای جداگانه‌اند و عطر قوی‌تری دارند.

عطر شیرین و انیسونیِ رازیانه از ترکیبات معطر طبیعی آن، به‌ویژه آنتول، می‌آید؛ دانه‌های خشک معمولاً این عطر را متمرکزتر از پیاز تازه دارند. برای آزادشدن بوی دانه‌ها، آن‌ها را پیش از افزودن به غذا کمی در تابهٔ خشک گرم کنید.