خرمالو

خرمالوی گس را وقتی بخورید که کاملاً نرم و گوشتش ژله‌ای شده باشد؛ نارس بودنش دهان را جمع می‌کند. خرمالوی سفت و شیرین را می‌توانید وقتی هنوز بافتی شبیه سیب دارد هم بخورید.

خرمالوی گس را کنار یک سیب یا موز در پاکت کاغذی بگذارید و هر روز بررسی کنید؛ گاز اتیلن میوه‌های رسیده رسیدنش را تندتر می‌کند. خرمالوی خیلی نرم را زود مصرف کنید.

خرمالوی نرم را از وسط نصف کنید و گوشتش را با قاشق بخورید؛ پوستش هم خوراکی است، اگر خوب شسته شود. خرمالوی سفت را مثل سیب قاچ کنید و اگر پوستش باب میلتان نیست، بگیرید.

قاچ‌های خرمالوی سفت را به سالاد سبزیجات، پنیر و مغزها اضافه کنید؛ نوع نرم برای اسموتی، ماست یا روی فرنی مناسب است. پورهٔ خرمالو را هم می‌توان در کیک و نان شیرین به کار برد.

خرمالوی نارس را در دمای اتاق بگذارید تا نرم شود. خرمالوی رسیده را در یخچال نگه دارید و طی چند روز بخورید؛ برای نگهداری طولانی‌تر، گوشتش را پوره کنید و در ظرف دربسته منجمد کنید.

بله؛ پوست خرمالو خوراکی است و کافی است میوه را زیر آب روان بشویید و خشک کنید. اگر پوست بافت زبر یا گس دارد، آن را بگیرید.

خرمالوی خشک‌شده آب کمتری دارد و مزه‌اش شیرین‌تر و فشرده‌تر است؛ در هر صد گرم ۲۷۴ کیلوکالری و ۱۴٫۵ گرم فیبر دارد، در برابر ۶۶ کیلوکالری و ۳٫۴ گرم فیبر در خرمالوی تازه. آن را به تکه‌های کوچک خرد کنید و در مقدار کم به میان‌وعده یا مخلوط مغزها بیفزایید.

خرمالوی سفت و قاچ‌های بزرگ می‌توانند خطر خفگی داشته باشند. برای کودک خردسال، میوهٔ رسیده را له کنید یا به تکه‌های کوچک و نرم ببرید و هنگام خوردن کنارش بمانید.