Zielona oliwka

Tak — oliwki stołowe są już odgoryczone i zakonserwowane, więc możesz je jeść bez dalszej obróbki. Jeśli są bardzo słone, krótko opłucz je pod zimną wodą.

Połóż oliwkę na desce i dociśnij płaską stroną noża, aż skórka pęknie; pestkę wyjmiesz palcami. Do sałatki możesz też przekroić oliwkę wzdłuż i wyjąć ją małym nożykiem.

Trzymaj je w lodówce, zanurzone w zalewie, w czystym, szczelnie zamkniętym pojemniku. Zjedz je w ciągu około dwóch tygodni; jeśli zalewa zmętnieje, pojawi się pleśń albo nieprzyjemny zapach, wyrzuć całość.

Dodaj je do sałatki greckiej, makaronu puttanesca, pizzy albo farszu do kurczaka. Dobrze łączą się z fetą, pomidorami, cytryną, czosnkiem i ziołami; do dań na ciepło dodawaj je pod koniec, żeby nie straciły jędrności.

W sałatce lub na pizzy zastąp je kaparami albo suszonymi pomidorami, pamiętając, że kapary są bardziej kwaśne i słone. Jeśli ważna jest jędrność, użyj pokrojonego marynowanego karczocha.

W podanych wartościach zielone oliwki mają 1180 mg sodu na 100 g, a czarne 706 mg. Rzeczywista słoność zależy od zalewy, więc przed podaniem możesz opłukać oliwki albo namoczyć je przez kilka minut.

Surowe oliwki zawierają oleuropeinę, gorzki związek, dlatego przed jedzeniem poddaje się je odgoryczaniu, na przykład moczeniu lub fermentacji w solance. Zielone zbiera się wcześniej niż czarne, ale oba kolory pochodzą z owoców tego samego gatunku drzewa oliwnego.

Tak, zielone oliwki są źródłem miedzi: porcja 100 g zawiera 0,14 mg tego minerału. To jednak spora ilość oliwek naraz — jako dodatek do posiłku zwykle wystarczy kilka sztuk.