Bulion wołowy

Zalej zimną wodą wołowe kości, najlepiej z kawałkami mięsa, dodaj opaloną cebulę, marchew, pietruszkę i ziele angielskie. Gotuj bardzo łagodnie, bez mocnego wrzenia, przez 3–4 godziny; szumowiny zbieraj na początku, a bulion przecedź na końcu.

Bulion z kości i mięsa potrzebuje zwykle 3–4 godzin na małym ogniu, by nabrać smaku. Jeśli gotujesz go wyłącznie z mięsa bez kości, sprawdź smak po około 2 godzinach.

Wykorzystaj go jako bazę do zupy cebulowej, krupniku, barszczu ukraińskiego lub sosu pieczeniowego. Dobrze podkreśla też smak kaszy gryczanej i risotta; do sosu możesz go zredukować, gotując bez pokrywki.

Po przecedzeniu szybko go ostudź, przelej do czystego pojemnika i wstaw do lodówki; zużyj w ciągu 3–4 dni. Możesz też zamrozić go w małych porcjach, na przykład w pojemnikach na lód, i dodawać prosto do sosu lub garnka.

Najbliższym zamiennikiem jest bulion wołowo-drobiowy; do lżejszych dań sprawdzi się bulion drobiowy. W potrawie bez mięsa użyj bulionu warzywnego, a smak zbliżysz do wołowego, dodając pieczone grzyby lub odrobinę sosu sojowego.

Wołowy ma zwykle głębszy, bardziej wyrazisty smak i dobrze pasuje do ciemnych sosów oraz długo gotowanych zup. Drobiowy jest delikatniejszy i bardziej uniwersalny, zwłaszcza do lekkich zup.

Nie: bulion to płyn, najczęściej ugotowany z kości lub mięsa, a kostka rosołowa jest skoncentrowaną przyprawą, którą rozpuszcza się w wodzie. Kostki bywają bardzo słone, więc przed dosalaniem potrawy spróbuj wywaru.

Najłatwiej schłodzić go w lodówce: tłuszcz stężeje na powierzchni i zdejmiesz go łyżką. Jeśli potrzebujesz bulionu od razu, przeciągnij po powierzchni papierowym ręcznikiem albo zbierz tłuszcz łyżką.