کنگر فرنگی

ساقه را کوتاه کنید و برگ‌های بیرونیِ سفت را جدا کنید؛ نوک برگ‌ها را هم ببرید. بخش بریده‌شده را فوراً به آب‌لیمو بمالید تا تیره نشود؛ اگر کنگر فرنگی درشت است، پس از پخت پرزهای وسط را با قاشق بیرون بیاورید.

کنگر فرنگی کامل را در آب جوشِ نمک‌دار حدود ۲۵ تا ۴۰ دقیقه بپزید؛ وقتی برگ بیرونی با کشش آرام جدا می‌شود، آماده است. بخارپز کردن معمولاً حدود ۳۰ تا ۴۰ دقیقه طول می‌کشد و عطرش را بهتر حفظ می‌کند.

برگ‌ها را یکی‌یکی جدا کنید و بخش گوشتیِ پایین هر برگ را با دندان از برگ بتراشید؛ برگ‌های سفت را نخورید. وقتی به قلب رسیدید، پرزهای وسط را بردارید و قلب و ساقهٔ نرم را بخورید.

کنگر فرنگیِ تازه را نشسته، در کیسه‌ای شل یا پارچهٔ نم‌دار داخل یخچال بگذارید و طی چند روز مصرف کنید. برای نگهداری طولانی‌تر، آن را بپزید، قلب‌ها را جدا کنید و در ظرف دربسته منجمد کنید.

کنگر فرنگیِ پخته با سس کره و لیمو، روغن زیتون و سیر یا سس ماست و سبزی خوش‌طعم است. قلب کنگر فرنگی را هم به پاستا، سالاد و پیتزا اضافه کنید.

بله؛ کنگر فرنگیِ جوان و لطیف را نازک برش بزنید و با آب‌لیمو و روغن زیتون در سالاد بریزید. برگ‌های بیرونی و سفت برای خوردن خام مناسب نیستند.

با وجود نام مشابه، کنگر فرنگی اورشلیم غده‌ای زیرزمینی است و کنگر فرنگی معمولی غنچهٔ گلِ خوراکی؛ از نظر طعم و کاربرد هم یکی نیستند. در هر ۱۰۰ گرم، کنگر فرنگی اورشلیم ۷۳ کیلوکالری و ۱۵٫۸ گرم کربوهیدرات دارد، در برابر ۴۴ کیلوکالری و ۲٫۷ گرم کربوهیدرات در کنگر فرنگی.

بله؛ کنگر فرنگی از سبزی‌های پرفیبر است و در هر ۱۰۰ گرم ۱۱ گرم فیبر دارد. یک کنگر فرنگی متوسط، بسته به اندازه‌اش، معمولاً سهم قابل‌توجهی از فیبر روزانه را فراهم می‌کند.