خیار

پوست زرد یا کرم با رگه‌های بنفش و عطر ملایم نشانهٔ رسیدگی است؛ میوه باید با فشار آرام کمی نرم شود، نه له و چروکیده باشد. میوهٔ سبز و سفت را چند روز در دمای اتاق بگذارید تا برسد.

بله، پوست و دانه‌های ریز آن خوراکی‌اند. اگر پوست بافت خوشایندی ندارد، میوه را از طول نصف کنید و گوشتش را با قاشق بخورید یا پوست بگیرید.

آن را از طول نصف کنید و گوشت آبدارش را با قاشق بخورید؛ برای میان‌وعده هم می‌توانید قاچش کنید. طعم ملایم و شیرینش میان خیار و خربزه است و با کمی آب‌لیمو خوش‌طعم می‌شود.

پپینوی نارس را در دمای اتاق، دور از آفتاب مستقیم، بگذارید تا نرم و معطر شود. میوهٔ رسیده را در یخچال نگه دارید و پس از بریدن، در ظرف دربسته بگذارید و زود مصرف کنید.

گوشت آن را به سالاد میوه یا سالاد سبز اضافه کنید؛ با نعناع و آب‌لیمو هم ترکیب دلپذیری دارد. برای دسر ساده، قاچ‌های پپینو را با ماست یا کمی عسل سرو کنید.

پپینو میوه‌ای شیرین و آبدار با پوست زرد و رگه‌های بنفش است و معمولاً خام خورده می‌شود؛ خیار سبز مزه‌ای خنثی‌تر دارد و بیشتر در سالاد و غذاهای شور به کار می‌رود. با وجود نامش، پپینو از خانوادهٔ گوجه‌فرنگی و بادمجان است، نه خیار.