رب گوجه‌فرنگی

رب را پس از تفت‌دادن پیاز، در کمی روغن روی حرارت متوسط حدود ۲ تا ۳ دقیقه هم بزنید تا رنگش بازتر شود و بوی خامی ندهد؛ مراقب باشید ته نگیرد، چون زود تلخ می‌شود.

برای یک قابلمه خورشِ ۴ نفره معمولاً ۱ تا ۲ قاشق غذاخوری رب کافی است؛ آن را جداگانه تفت دهید و بعد به غذا اضافه کنید تا رنگ و طعم یکنواخت‌تری بگیرد.

رب را به ظرف شیشه‌ای تمیز و دردار منتقل کنید، سطحش را صاف کنید و در یخچال بگذارید؛ برای نگهداری طولانی‌تر، آن را در قالب یخ به اندازه‌های کوچک فریز کنید و هنگام پخت مستقیم در قابلمه بیندازید.

این رب در قیمه، قورمه‌سبزی، لوبیاپلو، عدس‌پلو و مایه ماکارونی کاربرد دارد. برای سس پیتزا هم می‌توانید آن را با کمی آب رقیق کنید و با سیر، آویشن و فلفل مزه‌دار کنید.

رب غلیظ‌تر است و طعم و رنگ گوجه را در مقدار کم به غذا می‌دهد؛ پوره رقیق‌تر است و بیشتر برای سس یا غذاهایی به کار می‌رود که مایع گوجه‌ای بیشتری می‌خواهند. اگر پوره را جایگزین رب می‌کنید، آن را بیشتر بجوشانید تا آب اضافی‌اش تبخیر شود.

پوره گوجه‌فرنگی را بجوشانید تا غلیظ شود و سپس به‌جای رب استفاده کنید؛ چون رقیق‌تر است، ممکن است لازم باشد مقدار بیشتری به کار ببرید. گوجه‌فرنگی رنده‌شده هم جایگزین می‌شود، اما باید زمان پخت بیشتری برای تبخیر آبش در نظر بگیرید.

گوجه‌فرنگی را می‌پزند و آبش را می‌گیرند تا به خمیر غلیظ تبدیل شود؛ در رب خانگی، جوشاندن طولانی و هم‌زدن مرتب کمک می‌کند آب اضافی بخار شود و رب ته نگیرد.

برای خورش‌ها و غذاهای پلویی، تفت کوتاه در روغن معمولاً طعم خام رب را می‌گیرد و رنگ غذا را بهتر باز می‌کند. در سس‌هایی که رب در آن‌ها مدت زیادی می‌جوشد، می‌توانید آن را مستقیم اضافه کنید.