گوجه فرنگی

گوجه‌فرنگی نارس را در دمای اتاق و دور از آفتاب بگذارید تا برسد. گوجه‌فرنگی رسیده را اگر زود مصرف می‌کنید بیرون از یخچال نگه دارید؛ برای نگهداری طولانی‌تر آن را در یخچال بگذارید و پیش از خوردن به دمای اتاق برسانید.

آن را در یک پاکت کاغذی، در دمای اتاق و دور از آفتاب بگذارید و هر روز بررسی کنید. کنار یک موز یا سیب رسیده، سریع‌تر می‌رسد؛ گوجه‌فرنگی را برای این کار در کیسه پلاستیکی دربسته نگذارید.

گوجه‌فرنگی‌ها را نصف کنید، سمت بریده را رو به بالا در سینی بچینید و کمی روغن زیتون و نمک بزنید. در فر ازپیش‌گرم‌شده با دمای ۲۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد، حدود ۲۵ تا ۳۵ دقیقه بپزید تا نرم و لبه‌هایشان کمی کاراملی شود.

ته گوجه‌فرنگی یک برش ضربدری بزنید و آن را حدود ۳۰ ثانیه در آب جوش بیندازید؛ سپس در آب سرد بگذارید. پوست از محل برش بلند می‌شود و به‌آسانی جدا می‌شود؛ این روش برای سس صاف و سوپ مناسب است.

برای سالاد، گوجه‌فرنگی رسیده‌ای بردارید که عطر داشته باشد و زیر فشار ملایم کمی جا برود، اما له نباشد. برای سس، گوجه‌فرنگی گوشتی و کم‌آب مناسب‌تر است؛ گوجه‌های ترک‌خورده یا دارای لکه‌های نرم را کنار بگذارید.

در سالاد شیرازی، املت گوجه‌فرنگی، خورش قیمه و انواع سس پاستا کاربرد دارد. برای املت، گوجه‌فرنگی خردشده را اول تفت دهید تا آب اضافی‌اش بخار شود و تخم‌مرغ را بعد اضافه کنید.

برای سس و خورش، گوجه‌فرنگی کنسروی یا پورهٔ گوجه‌فرنگی جایگزین مناسبی است؛ چون غلیظ‌ترند، ابتدا مقدار کمتری بریزید و نمک غذا را در پایان تنظیم کنید. برای سالاد، جایگزین کاملاً مشابهی ندارند.

از نظر گیاه‌شناسی میوه است، چون از گل شکل می‌گیرد و دانه دارد؛ اما در آشپزی معمولاً مثل سبزی، در غذاهای شور و سالاد استفاده می‌شود.