Kiełki sojowe

Najbezpieczniej je krótko podgrzać, bo surowe kiełki mogą zawierać bakterie chorobotwórcze. Wrzuć je do wrzątku na 1–2 minuty albo smaż, aż będą gorące w całym przekroju.

Opłucz je pod bieżącą wodą i dobrze odsącz; nadmiar wody utrudnia smażenie. Dodaj je na patelnię pod koniec, na 2–3 minuty, żeby zmiękły, ale pozostały chrupkie.

Gotuj je we wrzątku przez 2–3 minuty, a potem odcedź. Do zupy dodaj je tuż przed podaniem, by nie rozgotowały się i nie straciły chrupkości.

Trzymaj je w lodówce, w przewiewnym pojemniku wyłożonym suchym ręcznikiem papierowym, i zużyj w ciągu kilku dni. Jeśli są śliskie, mają kwaśny zapach lub pleśń, wyrzuć je.

Dobrze pasują do smażonych makaronów i ryżu, zup w stylu ramen oraz farszu do sajgonek. Dodaj je pod koniec gotowania albo połóż na gotowym daniu, jeśli wcześniej je sparzysz.

Kiełki sojowe są zwykle grubsze i bardziej mięsiste, a kiełki fasoli mung cieńsze i delikatniejsze. Kiełki fasoli mung mają 30 kcal na 100 g, a kiełki sojowe 54 kcal.

Zawierają 6,2 g białka na 100 g, ale porcja używana jako dodatek do dania dostarczy go mniej niż główny składnik, taki jak tofu czy jajko.

Całe, surowe kiełki mogą być trudne do pogryzienia i stwarzać ryzyko zadławienia. Dla małego dziecka ugotuj je do miękkości, drobno posiekaj i wymieszaj z potrawą.