میگو

تابه را داغ کنید و میگوها را در یک لایه بچینید؛ میگوهای متوسط معمولاً با ۲ تا ۳ دقیقه پخت از هر طرف آماده‌اند. وقتی گوشتشان کدر و صورتی شد و حالت فنری گرفت، از روی حرارت بردارید تا سفت نشوند.

آن خط درواقع رودهٔ میگوست؛ خوردنش معمولاً خطرناک نیست، اما ممکن است شن‌مانند یا تلخ باشد. پشت میگو را با چاقو برش کم‌عمقی بزنید و رگ را با نوک چاقو بیرون بکشید.

بهترین روش این است که میگو را از شب قبل در یخچال بگذارید. برای روش سریع‌تر، آن را در کیسهٔ دربسته داخل آب سرد قرار دهید و آب را هر ۳۰ دقیقه عوض کنید؛ برای یخ‌زدایی روی پیشخوان رهایش نکنید.

میگوی خام را در ظرف دربسته، در سردترین بخش یخچال نگه دارید و ظرف یکی دو روز بپزید. میگوی پخته را حداکثر سه تا چهار روز در یخچال نگه دارید؛ برای نگهداری طولانی‌تر، آن را فریز کنید.

میگو برای قلیه‌میگو، میگوپلو، پاستا و خوراک‌های تند مناسب است. اگر آن را به برنج یا خورش اضافه می‌کنید، نزدیک پایان پخت بریزید تا بیش از حد نپزد.

برای پاستا یا خوراک، تکه‌های ماهی سفید یا مرغ خردشده جایگزین‌های مناسبی‌اند؛ زمان پختشان با میگو فرق دارد، پس جداگانه بپزید و نزدیک پایان به غذا اضافه کنید. برای نسخهٔ گیاهی، قارچ صدفی بافتی گوشتی دارد، اما طعم دریایی میگو را نمی‌دهد.

پختن میگو خطر میکروب‌های احتمالی را کم می‌کند؛ آن را تا کدر و سفت‌شدن گوشت بپزید. میگوی خام یا نیم‌پز، از جمله در بعضی سوشی‌ها، برای افراد آسیب‌پذیر مناسب نیست.

بله، میگو از سخت‌پوستان است و می‌تواند واکنش حساسیتی شدید ایجاد کند. اگر به میگو حساسیت دارید، از خوردن آن و غذاهایی که با همان ابزار یا روغن تهیه شده‌اند پرهیز کنید.