میگو

تابه را خوب داغ کنید و میگوهای خشک‌شده را در یک لایه بچینید؛ میگوهای متوسط معمولاً در هر طرف حدود ۱ تا ۲ دقیقه می‌پزند. به‌محض اینکه گوشت مات و صورتی شد و شکل C گرفت، آن‌ها را از روی حرارت بردارید؛ حلقه‌شدن سفت و شکل O نشانهٔ پخت بیش‌ازحد است.

میگوی خام باید بوی ملایم دریا داشته باشد، نه بوی تند و آمونیاکی؛ گوشتش سفت و پوسته‌اش سالم و مرطوب باشد. میگوی پوست‌کنده را هم در بسته‌بندی سرد و بدون مایع زیاد انتخاب کنید.

میگوی خام را در سردترین بخش یخچال بگذارید و ترجیحاً ظرف یک تا دو روز بپزید؛ میگوی پخته را در ظرف دربسته نگه دارید و ظرف سه روز مصرف کنید. برای نگهداری طولانی‌تر، میگو را در بسته‌بندی مناسب فریز کنید و در یخچال یخ‌زدایی کنید.

میگو در میگوپلو، پاستای میگو، کاری و خوراک‌های دریایی کاربرد دارد. سیر، لیموترش، جعفری، فلفل و برنج از همراه‌های خوش‌طعم آن هستند؛ اسیدیتهٔ لیمو را بهتر است پس از پخت اضافه کنید تا بافت میگو سفت نشود.

خوردن میگوی خام یا نیم‌پز خطر آلودگی میکروبی دارد؛ پختنش را تا وقتی ادامه دهید که گوشت کاملاً مات و سفت شود. یخ‌زدایی هم باید در یخچال انجام شود، نه روی پیشخوان.

بله، میگو از سخت‌پوستان است و می‌تواند واکنش حساسیتی ایجاد کند؛ حساسیت به آن ممکن است با حساسیت به ماهی یکسان نباشد. اگر سابقهٔ واکنش به میگو یا دیگر سخت‌پوستان دارید، از خوردنش پرهیز کنید.

در هر ۱۰۰ گرم، خرچنگ ۲۰٫۱ گرم پروتئین دارد و میگو ۱۸ گرم. هر دو را می‌توان در سالاد، پاستا و خوراک‌های دریایی به‌کار برد، اما گوشت میگو معمولاً زودتر می‌پزد.