Dziki królik

Pokrój tuszkę na porcje, obsmaż je krótko i duś pod przykryciem w niewielkiej ilości bulionu lub wina, aż mięso będzie miękkie. Chude kawałki łatwo przesuszyć przy długim pieczeniu bez płynu.

Porcje duś zwykle około 60–90 minut na małym ogniu, pod przykryciem; starsze lub większe kawałki mogą potrzebować więcej czasu. Mięso powinno łatwo odchodzić od kości.

Marynata nie jest konieczna, ale pomaga dodać aromatu: włóż mięso na kilka godzin do lodówki z winem lub octem, cebulą, jałowcem, liściem laurowym i pieprzem. Osusz porcje przed obsmażeniem, żeby dobrze się przyrumieniły.

Dobrze pasują jałowiec, tymianek, rozmaryn, liść laurowy i czarny pieprz; smak zaokrąglają cebula, czosnek i odrobina czerwonego wina. Nie przesadzaj z jałowcem, bo łatwo zdominuje delikatne mięso.

Podaj go z kluskami, kaszą gryczaną albo ziemniakami oraz sosem z duszenia. Pasują też buraczki, modra kapusta i grzyby; w sosie sprawdzają się śmietana lub suszone śliwki.

To różne gatunki, choć oba są dziczyzną. Zając ma zwykle ciemniejsze, bardziej wyraziste mięso; dzikiego królika najczęściej dusi się w porcjach, podobnie jak królika hodowlanego.

Trzymaj je szczelnie przykryte w lodówce i przygotuj w ciągu jednego–dwóch dni od zakupu. Jeśli nie użyjesz go w tym czasie, zamroź porcje w szczelnych opakowaniach i rozmrażaj powoli w lodówce.

Nie podawaj go surowego ani niedopieczonego. Przygotuj mięso do pełnego ugotowania, a jeśli masz termometr, sprawdź, czy środek najgrubszej części osiągnął co najmniej 75°C.

Tak, jest źródłem żelaza: w porcji 100 g znajduje się 3,2 mg. Zawiera też sporo białka, 22 g na 100 g.