Chorizoworst

Dat hangt af van het soort: gedroogde, gerijpte chorizo kun je in plakjes zo eten, maar verse chorizoworst moet je volledig gaar bakken. Bak verse worst op middelhoog vuur en draai regelmatig; snijd hem open en controleer dat het vlees nergens meer rauw is.

Prik de worst niet in: zo blijven de sappen erin. Bak hem op middelhoog vuur in een koekenpan, zonder extra olie, en draai geregeld; reken op ongeveer 12–15 minuten voor een verse worst, afhankelijk van de dikte.

Bewaar verse chorizoworst afgedekt in de koelkast en gebruik hem binnen twee dagen. Wikkel gedroogde chorizo na het aansnijden in bakpapier of een schone doek en leg hem koel; volg voor de houdbaarheid de aanwijzingen op de verpakking.

De rokerige, pittige smaak past bij eieren, aardappelen, bonen en linzen. Bak kleine blokjes eerst uit en gebruik het gekruide vet om bijvoorbeeld een aardappelomelet, stoofpot of gebakken rijst op smaak te brengen.

Dat kan, vooral in stoofschotels of bij aardappelen: beide geven een kruidige smaak en wat vet af. Merguez is doorgaans pittiger en heeft per 100 g 301 kcal en 26,8 g vet, tegenover 250 kcal en 19 g vet in chorizoworst.

De naam chorizo wordt voor verschillende soorten worst gebruikt; Spaanse chorizo is meestal gekruid met paprikapoeder en vaak gedroogd of gerijpt, terwijl verse chorizoworst nog gebakken moet worden. De Spaanse chorizo worst in deze vergelijking bevat per 100 g 26,3 g eiwit en 12,8 g vet; chorizoworst bevat 18 g eiwit en 19 g vet.

De rode kleur komt meestal van paprikapoeder, dat ook de kenmerkende rokerige smaak geeft. In Spanje wordt daarvoor vaak pimentón gebruikt; dat is gerookt paprikapoeder.

Een paar dunne plakjes, ongeveer 30 g, leveren 5,4 g eiwit. Chorizoworst is stevig van smaak, dus een kleine portie geeft al veel smaak aan een gerecht.