خرچنگ

خرچنگ کامل را بخارپز کنید تا گوشتش مات و سفت شود؛ خرچنگ پخته را فقط چند دقیقه با بخار گرم کنید. جوشاندن طولانی، گوشت را لاستیکی می‌کند.

پس از خنک‌شدن، پاها و چنگال‌ها را جدا کنید و با پشت چاقو یا شکنندهٔ مغزها پوسته‌شان را ترک بدهید. پوستهٔ تنه را باز کنید و آبشش‌های پرمانند و بخش‌های نرم و خاکستری را دور بریزید.

خرچنگ زنده باید هوشیار و واکنش‌پذیر باشد؛ از نمونهٔ بی‌حرکت یا دارای بوی تند و نامطبوع بگذرید. آن را در یخچال، در ظرفی باز و خنک، نگه دارید و هرچه زودتر بپزید؛ در آب شیرین نگذارید.

گوشت خرچنگ را با لیمو، سبزی‌های معطر، کره یا سس مایونز سرو کنید؛ در سالاد، سوپ دریایی و ساندویچ هم خوش‌طعم است. برای حفظ بافت لطیفش، آن را در پایان پخت به غذا اضافه کنید.

گوشت خرچنگ معمولاً رشته‌ای و کمی شیرین است و از پاها و چنگال‌ها بیرون می‌آید؛ میگو بدنی یکپارچه‌تر و بافتی محکم‌تر دارد. هر دو را می‌توان بخارپز کرد، اما گوشت خرچنگ در ساندویچ و سالاد هم کاربرد زیادی دارد.

نه؛ خرچنگ را کاملاً بپزید و گوشت خام یا نیم‌پز آن را نچشید. گوشت پخته باید مات و سفت باشد، نه شفاف و ژلاتینی.

بله، خرچنگ از سخت‌پوستان دریایی است و می‌تواند واکنش آلرژیک ایجاد کند. اگر به میگو یا سخت‌پوستان دیگر حساسیت دارید، خرچنگ را نخورید و هنگام آماده‌کردنش مراقب تماس با ابزار و سطح آشپزخانه باشید.