Witte druif

Kies trossen met stevige, gladde druiven die goed aan de steel zitten. Een groene of geelachtige waas op de schil is normaal; bruine, verschrompelde druiven en veel losse steeltjes wijzen op minder verse druiven.

Ja, spoel ze vlak voor het eten af onder koud stromend water en dep ze droog. Haal de druiven pas daarna van de tros, zodat je ze minder snel kneust.

Bewaar de tros ongewassen in een open of geperforeerde verpakking in de koelkast; zo blijft hij doorgaans ongeveer een week goed. Was alleen de hoeveelheid die je direct gaat eten, want vocht versnelt bederf.

Ja. Was en droog de druiven, haal ze van de tros en vries ze eerst los van elkaar in op een bord; bewaar ze daarna in een afgesloten diepvriesbak. Bevroren druiven zijn lekker als koud tussendoortje, maar worden na ontdooien zacht.

Halveer ze voor een fruitsalade, voeg ze toe aan een kaasplank of roerbak ze kort met kip. In een Waldorfsalade passen ze goed bij appel, bleekselderij en walnoten.

Zeker: leg de druiven aan de tros in een ovenschaal, besprenkel ze met een beetje olie en rooster ze ongeveer 15 minuten op 200 °C, tot de schil barst. Serveer ze warm bij zachte kaas of geroosterd brood.

Niet altijd. Sommige witte druivenrassen hebben kleine pitten en andere zijn pitloos; proef er desnoods één en snijd druiven voor jonge kinderen in de lengte in vieren, omdat hele druiven verslikgevaar kunnen opleveren.

De namen overlappen: veel witte druiven zien er groen of geelgroen uit, en ‘groene druif’ wordt vaak gebruikt voor dezelfde kleurcategorie. Druiven verschillen vooral per ras in formaat, pitten, stevigheid en zoetheid.