خربزه

خربزهٔ رسیده معمولاً عطر شیرین و ملایمی دارد و سرِ گل آن با فشار آرام کمی فرو می‌رود. از خربزهٔ ترک‌خورده یا له‌شده بگذرید؛ بوی ترش یا تخمیری هم نشانهٔ خوبی نیست.

برش‌ها را در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و ترجیحاً طی سه روز بخورید. پیش از بریدن، پوست خربزه را زیر آب روان بشویید و خشک کنید تا آلودگیِ پوست با چاقو به گوشت نرسد.

ترکیب خربزهٔ خنک و پنیر، همراه نان، یک صبحانه یا میان‌وعدهٔ ساده است. خربزه را درست پیش از سرو خرد کنید تا آب نیندازد و بافتش تازه بماند.

بله؛ گوشت خربزه را بدون پوست و دانه تکه کنید و در یک لایه روی سینی فریز کنید، سپس تکه‌ها را به ظرف دربسته منتقل کنید. پس از یخ‌زدایی بافتش نرم و آبکی می‌شود، پس بیشتر برای اسموتی مناسب است تا خوردن به شکل تکه‌ای.

طالبی یا خربزهٔ عسلی جایگزین‌های خوبی‌اند؛ آن‌ها را هم‌اندازهٔ بقیهٔ میوه‌ها خرد کنید. برای حفظ بافت، سالاد را مدت زیادی پیش از سرو مخلوط نکنید.

خربزه معمولاً پوست صاف‌تر و گوشت روشن‌تری دارد، در حالی‌که طالبی اغلب پوست شبکه‌دار و گوشت نارنجی دارد. عطر و شیرینی هر دو می‌تواند با رسیدگی میوه فرق کند.

دانه‌ها خوراکی‌اند، اما معمولاً هنگام خوردن خربزه جدا می‌شوند؛ اگر می‌خواهید مصرفشان کنید، آن‌ها را از گوشت جدا و کاملاً خشک کنید. دانهٔ خشک و برشته را به‌عنوان تنقلات یا روی سالاد استفاده کنید.