کفیر

دانه‌های کفیر را به شیر پاستوریزه اضافه کنید و در ظرف شیشه‌ایِ تمیز، با درِ نیمه‌بسته، حدود ۱۸ تا ۲۴ ساعت در دمای اتاق بگذارید. وقتی شیر ترش و کمی غلیظ شد، آن را صاف کنید؛ دانه‌ها را برای نوبت بعد نگه دارید.

جوشاندن کفیر معمولاً باعث بریدن آن می‌شود و گرما هم بخشی از میکروب‌های زندهٔ آن را از بین می‌برد. برای سس و سوپ، آن را پس از برداشتن غذا از روی حرارت اضافه کنید؛ برای پخت نان و کیک، کفیر می‌تواند جای بخشی از شیر یا ماست را بگیرد.

کفیر با میوه‌هایی مثل موز و توت، جو دوسر و کمی مغزها ترکیب خوبی می‌سازد و می‌توانید آن را در اسموتی بریزید. برای مزهٔ شور، آن را با خیار، نعناع و کمی سیر مخلوط کنید و کنار غذا یا به‌جای دوغ سرو کنید.

کفیر را پس از باز کردن در یخچال نگه دارید و با قاشق یا لیوان تمیز از آن بردارید. اگر کپک دیدید یا بوی نامعمول و زننده داشت، آن را مصرف نکنید؛ کمی ترش‌تر شدن به‌تنهایی نشانهٔ خراب‌شدن نیست.

اگر طعم و ترکیبات ساده می‌خواهید، کفیرِ ساده و بدون شکر افزوده انتخاب کنید؛ نوع طعم‌دار ممکن است شیرین‌کننده داشته باشد. بطریِ سردشده را بردارید و بسته‌بندیِ بادکرده یا آسیب‌دیده را نخرید.

کفیر معمولاً نوشیدنی‌تر و ترش‌مزه‌تر از ماست است و با مجموعه‌ای از باکتری‌ها و مخمرها تخمیر می‌شود؛ ماست با کشت‌های باکتریایی تهیه می‌شود و معمولاً بافت قاشقی دارد. کفیر را می‌توانید مستقیم بنوشید، اما ماست بیشتر در غذا و چاشنی به کار می‌رود.

بله، می‌توانید دانه‌های کفیر را در شیر بدون لاکتوز قرار دهید؛ تخمیر همچنان انجام می‌شود، اما زمان و غلظت ممکن است کمی فرق کند. برای نگهداری بلندمدت دانه‌ها، هر چند نوبت آن‌ها را در شیر معمولیِ پاستوریزه فعال کنید.