کاسترد شکلاتی

نشاسته ذرت و پودر کاکائو را با کمی شیر سرد حل کنید، سپس بقیه شیر و شکر را بیفزایید و روی حرارت متوسط هم بزنید تا غلیظ شود. برای بافتی یکدست، بعد از برداشتن از روی حرارت شکلات خردشده را اضافه کنید و هم بزنید تا آب شود.

سلفون را مستقیم روی سطح کاسترد بگذارید تا با آن تماس داشته باشد؛ بعد ظرف را در یخچال بگذارید. اگر رویه دوست دارید، آن را بدون سلفون سرد کنید.

کاسترد را در ظرف دربسته، پس از خنک‌شدن، در یخچال با دمای حداکثر ۴ درجهٔ سانتی‌گراد نگه دارید و ظرف دو روز مصرف کنید. آن را بیش از دو ساعت در دمای اتاق رها نکنید.

توت‌فرنگی، موز، گیلاس یا تکه‌های پرتقال با طعم شکلات جور درمی‌آیند. برای بافت ترد، هنگام سرو بیسکویت خردشده، مغز فندق یا بادام پرک‌شده روی آن بریزید.

پودر کاکائو طعم شکلاتی پررنگ‌تری می‌دهد و اگر با نشاسته ذرت مخلوط و بعد با شیر سرد حل شود، گلوله نمی‌شود. شکلات خردشده را پس از غلیظ‌شدن کاسترد اضافه کنید تا ذوب شود و بافتی لطیف‌تر بدهد.

این دو دسر گاهی نام‌های نزدیک به هم دارند، اما دستورشان یکی نیست: کاسترد معمولاً با شیر و تخم‌مرغ یا نشاسته غلیظ می‌شود، درحالی‌که پودینگ شکلاتی اغلب با نشاسته ذرت بافت می‌گیرد. در نمونه‌های فهرست‌شده، پودینگ شکلاتی ۱۲۱ کیلوکالری و کاسترد شکلاتی ۸۸ کیلوکالری در هر ۱۰۰ گرم دارد.

بله؛ در دسرهای لایه‌ای یا کنار میوه می‌توانید کاسترد وانیلی را جای آن بگذارید، اما طعم شکلاتی کم‌رنگ می‌شود. برای نزدیک‌تر شدن طعم، کمی پودر کاکائو را با مقدار کمی شیر حل کنید و به کاسترد وانیلی بیفزایید.