Żarłacz błękitny

Osusz mięso, posmaruj cienko olejem i smaż na mocno rozgrzanej patelni po 2–3 minuty z każdej strony, zależnie od grubości. Zdejmij je, gdy środek osiągnie 63 °C, i odstaw na kilka minut.

Jeśli mięso ma wyraźny amoniakalny zapach, nie próbuj go maskować moczeniem — wybierz świeży produkt o łagodnym, morskim zapachu. Przed smażeniem wystarczy osuszyć go papierowym ręcznikiem; cytrynę dodaj dopiero pod koniec, bo kwaśna marynata zmienia teksturę mięsa.

Dobrze pasują do niego ziemniaki, ryż, fasolka szparagowa i sos cytrynowo-maślany. Możesz też podać go z pomidorami, kaparami i oliwkami — kwaśne i słone dodatki przełamują łagodny smak mięsa.

Tak: pokrój mięso w porcje, obtocz kolejno w mące, roztrzepanym jajku i bułce tartej, a następnie smaż na średnim ogniu, aż panierka będzie złota, a środek osiągnie 63 °C. Cieńsze kawałki łatwo przesuszyć, więc pilnuj czasu.

Trzymaj go w lodówce, w szczelnym pojemniku ustawionym na talerzu, i przygotuj w ciągu 1–2 dni od zakupu. Jeśli nie zjesz go w tym czasie, zamroź szczelnie zapakowane porcje; rozmrażaj je powoli w lodówce, nie na blacie.

Molwa niebieska ma więcej białka: 18,9 g na 100 g, a żarłacz błękitny 15 g. Molwa ma też mniej tłuszczu — 0,44 g wobec 1,5 g.

Nie podawaj go na surowo ani w postaci tatara; jedz je po dokładnej obróbce cieplnej, aż środek osiągnie 63 °C. Samo zamarynowanie w cytrynie nie zastępuje gotowania ani smażenia.

Porcja wielkości dłoni, około 100 g, dostarcza 15 g białka. To praktyczna porcja do obiadu; usmaż ją krótko, bo chudy kawałek szybko traci soczystość.