Trufla

Oczyść ją tuż przed użyciem, delikatnie szczotkując pod chłodną, bieżącą wodą; od razu dokładnie osusz. Nie mocz jej, bo łatwo chłonie wodę.

Nie — zwykle wystarczy ją oczyścić i cienko zetrzeć lub pokroić. Jeśli skórka jest zabrudzona w zagłębieniach, usuń ziemię małą szczoteczką.

Owiń ją w suchy ręcznik papierowy, włóż do szczelnego pojemnika i trzymaj w lodówce. Wymieniaj ręcznik codziennie i zużyj truflę w ciągu kilku dni.

Jej aromat dobrze pasuje do jajek, makaronu, risotta, ziemniaków i masła. Zetrzyj ją na gorącą potrawę tuż przed podaniem, by ciepło uwolniło zapach, ale go nie wygotowało.

Można, ale długie gotowanie osłabia jej aromat. Białą truflę najczęściej podaje się na surowo, cienko startą na gotowe danie; czarną można krótko podgrzać w sosie lub maśle.

Wybierz jędrny, suchy okaz o wyraźnym, przyjemnym aromacie. Unikaj trufli miękkiej, śliskiej, spleśniałej albo o zapachu kwaśnym czy amoniakalnym.

Nie ma zamiennika o takim samym aromacie. Do sosu lub makaronu możesz dodać pieczarki i odrobinę oleju truflowego, ale używaj go oszczędnie — często jego zapach pochodzi z dodanego aromatu.

To podziemny grzyb, który rośnie w symbiozie z korzeniami drzew, między innymi dębów i leszczyn. Zwykle wyszukuje się go z pomocą wyszkolonych psów.