banan warzywny

Jest większy, bardziej skrobiowy i mniej słodki, zwłaszcza gdy skórka jest zielona. Zwykły banan ma 88,5 kcal na 100 g, a banan warzywny 138 kcal; plantany zwykle gotuje się lub smaży zamiast jeść na surowo.

Można, ale zielony i twardy jest skrobiowy, mało słodki i trudny do obrania. Do jedzenia na surowo wybierz mocno dojrzały, z żółtą skórką i ciemnymi plamkami; częściej jednak podaje się go po ugotowaniu lub usmażeniu.

Odetnij końce, natnij skórkę wzdłuż i zdejmij ją nożem, bo mocno trzyma się miąższu. Pokrój banana na kawałki i gotuj w osolonej wodzie przez 15–20 minut, aż widelec łatwo wchodzi w środek.

Obierz zielony owoc, pokrój go w bardzo cienkie plasterki i smaż partiami w oleju rozgrzanym do około 175°C przez 2–4 minuty, aż będą złote i chrupiące. Odsącz na papierze i posól; równie dobrze możesz upiec plasterki skropione olejem w 200°C, obracając je po około 10 minutach.

Ugotowany lub pieczony podaje się jako dodatek do fasoli, ryżu, ryb i dań mięsnych, a rozgnieciony może zastąpić ziemniaki. Smażone, spłaszczone plastry znane jako tostones lub patacones są popularną przekąską w kuchniach Ameryki Łacińskiej i Karaibów.

Do gotowania na słono wybierz owoc zielony, jędrny i bez miękkich, ciemnych plam. Do pieczenia lub smażenia na słodko szukaj żółtej skórki z czarnymi plamkami — miąższ będzie wtedy słodszy i łatwiejszy do obrania.

Trzymaj go w temperaturze pokojowej, z dala od bezpośredniego słońca; żółknie i mięknie w miarę dojrzewania. Gdy osiągnie pożądaną dojrzałość, włóż go do lodówki, by spowolnić dalsze mięknięcie; skórka może ściemnieć, choć miąższ pozostanie dobry.

To owoc bananowca, ale w kuchni używa się go często jak warzywa — szczególnie w wersji zielonej, która jest skrobiowa i zwykle trafia do garnka lub na patelnię. Nazwa „warzywny” opisuje więc przede wszystkim sposób wykorzystania, a nie botaniczną grupę.