Varkensbloed

Varkensbloed wordt meestal gestold of gebakken verwerkt in bloedworst, balkenbrij en sommige stoofgerechten. Roer vers bloed meteen goed door en verhit het volledig; rauw bloed is geen ingrediënt om ongegaard te proeven.

Meng het bloed met gekookte granen of broodkruim, stukjes spek en kruiden zoals peper, nootmuskaat en kruidnagel. Vul de darm niet te strak en gaar de worst zachtjes in water dat net onder het kookpunt blijft, tot de kern volledig heet is; hard koken kan de darm laten barsten.

Snijd de worst in plakken en bak ze op middelhoog vuur in een beetje boter of olie, ongeveer 3 à 4 minuten per kant. Laat de korst eerst stevig worden voordat je de plakken omdraait; bij een vel kun je die vooraf insnijden.

Bewaar vers varkensbloed afgedekt in de koelkast en gebruik het zo snel mogelijk, volgens de bewaarinstructies van de slager of verpakking. Vries het in porties in als je het niet meteen gebruikt en ontdooi het in de koelkast; bewaar bereide bloedworst gekoeld.

Gebakken bloedworst smaakt goed met gebakken appel, ui en aardappelpuree; in Nederland wordt hij ook gebruikt voor balkenbrij. Het frisse, lichtzure van appel of rodekool vormt een fijne tegenhanger van de kruidige, volle smaak.

Het is allebei bloed dat als ingrediënt wordt gebruikt, maar de smaak en toepassing kunnen verschillen. Rundsbloed bevat per 100 g 82 kcal en 19,5 g eiwit; varkensbloed bevat 75 kcal en 19 g eiwit.

Nee. Varkensvlees is spierweefsel; varkensbloed wordt vooral verwerkt tot bloedworst en andere traditionele gerechten. Varkensvlees bevat per 100 g 201 kcal en 13,3 g vet, tegenover 75 kcal en 0,1 g vet in varkensbloed.

Varkensbloed is het ingrediënt; bloedworst is een bereiding waarin het bloed meestal wordt gemengd met bijvoorbeeld spek, granen, broodkruim en kruiden, en daarna wordt gegaard. De precieze samenstelling verschilt per recept.