ماهی کاد

فیله را با کمی روغن، نمک و آب‌لیمو در فر ازپیش‌گرم‌شده با دمای ۲۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد بگذارید؛ فیله‌ای با ضخامت حدود ۲٫۵ سانتی‌متر معمولاً در ۱۰ تا ۱۲ دقیقه می‌پزد. وقتی گوشت ماهی مات شد و با چنگال ورقه‌ورقه شد، آن را از فر بیرون بیاورید.

ماهی را از شب قبل در ظرفی در یخچال بگذارید تا آرام یخ‌زدایی شود و آبِ حاصل با مواد دیگر تماس پیدا نکند. اگر وقت ندارید، آن را در کیسهٔ دربسته در آب سرد بگذارید و آب را هر ۳۰ دقیقه عوض کنید؛ پس از یخ‌زدایی فوراً بپزید.

فیلهٔ تازه بوی ملایم دریا دارد، نه بوی تند و ترش، و گوشتش سفت و مرطوب است. اگر ماهی کامل می‌خرید، چشم‌های شفاف و آبشش‌های قرمز یا صورتی از نشانه‌های تازگی‌اند.

ماهی کاد با سیب‌زمینی، سبزی‌های پخته، برنج و سس لیمو یا جعفری خوب جور درمی‌آید. از غذاهای شناخته‌شده با آن می‌توان به فیش‌اندچیپس و باکالائو، یعنی خوراکی‌هایی با ماهی کاد نمک‌سود، اشاره کرد.

برای دستورهایی که به فیلهٔ سفید و کم‌چرب نیاز دارند، ماهی روغن جایگزین مناسبی است؛ آن را هم می‌توان در فر پخت یا در خمیر سوخاری سرخ کرد. زمان پخت را با ضخامت فیله تنظیم کنید، نه فقط با نوع ماهی.

ماهی کاد پروتئین بیشتری دارد: در هر ۱۰۰ گرم ۲۲ گرم، در برابر ۱۷ گرم در ماهی روغن.

ماهی پخته را حداکثر ظرف دو ساعت در ظرف دربسته و در یخچال بگذارید و طی سه تا چهار روز مصرف کنید. ماهی خام را جدا از غذای آماده نگه دارید و بهتر است ظرف یک تا دو روز بپزید.

خام‌خوری ماهی کاد خطر آلودگی به میکروب‌ها و انگل‌ها دارد؛ آب‌لیمو یا سرکه به‌تنهایی آن را ایمن نمی‌کند. برای مصرف خام، فقط ماهی‌ای را به کار ببرید که برای این روش آماده شده باشد؛ در غیر این صورت، مغز آن را تا ۶۳ درجهٔ سانتی‌گراد بپزید.