میگو

تابه را خوب داغ کنید، میگوها را در یک لایه بچینید و هر طرف را حدود ۱ تا ۲ دقیقه بپزید؛ وقتی مات و صورتی شدند، فوراً از روی حرارت بردارید. تابه را شلوغ نکنید، چون میگو به‌جای سرخ‌شدن آب می‌اندازد.

پوسته و پاها را جدا کنید و با نوک چاقو پشت میگو را کم‌عمق ببُرید تا رودهٔ تیره را بیرون بیاورید. اگر میگو پوسته‌کنده و پاک‌شده خریده‌اید، معمولاً فقط آبکشی و خشک‌کردن با دستمال کافی است.

میگوی خام را در ظرف دربسته، در سردترین بخش یخچال بگذارید و ترجیحاً ظرف یک تا دو روز بپزید. میگوی پخته را جداگانه و در ظرف دربسته نگه دارید و حداکثر طی سه تا چهار روز مصرف کنید؛ برای نگهداری طولانی‌تر، آن را منجمد کنید.

میگوپلو و قلیه‌میگو از غذاهای شناخته‌شده با میگو هستند. میگوی تفت‌داده با سیر و آب‌لیمو را هم می‌توانید کنار برنج، سبزیجات یا نان سرو کنید.

در غذاهایی مثل پاستا یا برنج، تکه‌های ماهی سفیدِ سفت یا مرغ پخته می‌توانند جای میگو را بگیرند؛ زمان پختشان یکسان نیست، پس جداگانه بپزید و در پایان اضافه کنید. جایگزین‌ها طعم و بافت میگو را دقیقاً ندارند.

در هر ۱۰۰ گرم میگو ۱۴ گرم پروتئین وجود دارد. یک سهم معمول برای بزرگسالان می‌تواند حدود ۱۰۰ گرم میگوی پاک‌شده باشد.

خوردن میگوی خام یا نیم‌پز خطر آلودگی غذایی دارد؛ آن را بپزید تا گوشتش مات و سفت شود. میگو از سخت‌پوستان است و می‌تواند در افراد حساس واکنش آلرژیک ایجاد کند.