دانه کاج

آن را در تابه‌ای خشک، روی حرارت متوسط، حدود ۲ تا ۳ دقیقه مرتب هم بزنید تا طلایی و خوش‌بو شود؛ خیلی زود می‌سوزد. برای پخش‌کردن روی سالاد یا پاستا، بگذارید پیش از مصرف خنک شود.

به‌دلیل چربی زیاد، دانه کاج زودتر از بسیاری از دانه‌ها بوی ماندگی می‌گیرد. آن را در ظرف دربسته، دور از گرما و نور نگه دارید؛ برای نگهداری طولانی‌تر، ظرف را در یخچال یا فریزر بگذارید.

دانه کاج بوداده روی پاستا، سالاد و سوپ بافت ترد و طعم آجیلی می‌دهد. در پستو هم آن را با ریحان، پنیر، سیر و روغن زیتون می‌کوبند.

گردو جایگزین رایجی است و طعم پستو را کمی پررنگ‌تر می‌کند؛ بادام هم بافتی ملایم‌تر می‌دهد. مغز جایگزین را پیش از افزودن، کمی بوداده کنید تا عطرش بهتر شود.

این دو نام به دانه‌های خوراکیِ برخی گونه‌های کاج اشاره می‌کنند و در گفتار گاهی به‌جای هم به‌کار می‌روند. دانه کاج پینیون هم نامی برای نوعی دانه کاج است؛ اندازه و طعم دانه‌ها با گونه درخت فرق می‌کند.

دانه کاج درون مخروط‌های مادهٔ درخت کاج رشد می‌کند و برای بیرون‌آوردنش معمولاً مخروط‌ها را باز می‌کنند. با وجود نامش، از نظر گیاه‌شناسی دانه است، نه مغزِ یک میوهٔ گوشتی.

دانه تازه بوی ملایم و آجیلی دارد و نباید بوی ترش، تند یا شبیه روغن مانده بدهد. اگر طعم تلخ و ناخوشایند داشت، آن را مصرف نکنید.