سرشانه گوسفند

وجود استخوان و چربی، آن را برای پخت طولانی و آرام مناسب می‌کند؛ در آبگوشت، خورش و بره بریان خوش‌طعم می‌شود. گوشت پخته را هم می‌توانید ریش‌ریش کنید و در ساندویچ یا پلو به کار ببرید.

آن را در قابلمه با پیاز و کمی آب، درِ بسته و روی حرارت کم حدود ۲ تا ۳ ساعت بپزید؛ در فر هم با درپوش و دمای ۱۵۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۳ ساعت زمان می‌خواهد. وقتی گوشت با چنگال به‌آسانی از استخوان جدا شد، آماده است.

برای کباب سریع، معمولاً انتخاب اول نیست؛ بافت و چربی آن در پخت آرام بهتر نتیجه می‌دهد و تکه‌های درشتش ممکن است پیش از نرم‌شدن روی آتش خشک شوند. اگر آن را کباب می‌کنید، گوشت را ریزتر خرد کنید و از حرارت ملایم استفاده کنید.

پیاز، سیر، فلفل سیاه و زردچوبه با طعم گوشت هماهنگ‌اند؛ برای بریان‌کردن، رزماری یا آویشن و کمی آب‌لیمو هم مناسب است. نمک را می‌توانید نزدیک پایان پخت اضافه کنید تا آبِ قابلمه زود شور نشود.

گوشت خام را در ظرف دربسته، در سردترین بخش یخچال و جدا از غذاهای آماده نگه دارید و ظرف ۳ تا ۵ روز بپزید. برای نگهداری طولانی‌تر، آن را بسته‌بندی کنید و در فریزر بگذارید؛ گوشت یخ‌زده را در یخچال یخ‌زدایی کنید، نه روی کابینت.

سرشانهٔ گوسفند با چربی و استخوان در هر ۱۰۰ گرم ۱۹ گرم چربی دارد؛ نوع فقط‌گوشت‌لخم ۵٫۸ گرم دارد. اگر می‌خواهید خوراک کم‌چرب‌تری داشته باشید، نوع لخم را انتخاب کنید و چربیِ قابل‌دیدن را پیش از پخت جدا کنید.

در هر ۱۰۰ گرم، سرشانه گوسفند ۳٫۵ میلی‌گرم روی دارد و از این نظر منبع روی است. آهن آن ۱٫۴ میلی‌گرم است و به حدی نمی‌رسد که آن را منبع آهن بنامیم.

برای ایمنی، گوشت را کامل بپزید؛ دمای مرکز ضخیم‌ترین بخش را با دماسنج بسنجید و دست‌کم به ۷۱ درجهٔ سانتی‌گراد برسانید. دماسنج را به استخوان نزنید، چون دمای گوشت را درست نشان نمی‌دهد.