زیتون سیاه

اگر زیتون خیلی شور است، آن را آبکش کنید و چند دقیقه زیر آب سرد بگیرید؛ سپس بچشید و در صورت نیاز دوباره آبکشی کنید. برای کم‌کردن شوری بیشتر، زیتون را حدود ۱۵ تا ۳۰ دقیقه در آب سرد بخیسانید.

زیتون سیاه را معمولاً نزدیک پایان پخت اضافه کنید تا عطرش بماند و زیادی نرم نشود. در پیتزا، خوراک گوجه‌فرنگی و پاستا، زیتون بدون هسته را حلقه کنید؛ اگر غذا از قبل شور است، مقدار زیتون و نمک را کمتر بگیرید.

زیتون بازشده را در ظرف دربسته و در یخچال، کاملاً زیر آب‌نمک خودش نگه دارید و با قاشق تمیز بردارید. اگر آب‌نمک بوی نامطبوع گرفت یا کپک دیدید، همه محتویات ظرف را دور بریزید.

طعم شور و کمی میوه‌ای آن کنار گوجه‌فرنگی، پنیر، سیر، لیمو و سبزی‌های معطر خوب می‌نشیند. آن را در سالاد یونانی، سالاد شیرازیِ متفاوت، پیتزا یا سس پوتانسکا به کار ببرید.

زیتون سبز پیش از رسیدن کامل چیده می‌شود و معمولاً طعمی تندتر و بافتی سفت‌تر دارد؛ زیتون سیاهِ رسیده نرم‌تر و ملایم‌تر است. روش فرآوری هم بر رنگ، مزه و شوری اثر می‌گذارد، بنابراین همه زیتون‌های سیاه صرفاً زیتون رسیده نیستند.

هر دو از میوه درخت زیتون‌اند؛ رنگ به میزان رسیدگی و گاهی به شیوه فرآوری مربوط است. بعضی زیتون‌های سیاه با فرآوری و اکسیدکردن تیره می‌شوند و ممکن است برای تثبیت رنگ از نمک‌های آهن استفاده شود.

زیتون سیاه ۸٫۵ میلی‌گرم آهن در هر ۱۰۰ گرم دارد و از این نظر منبع آهن است. یک سهم ۳۰ گرمی حدود ۵۲ کیلوکالری دارد؛ زیتون‌های شور همچنین می‌توانند سدیم زیادی داشته باشند.

نه؛ هسته را نخورید، چون سفت است و ممکن است به دندان آسیب بزند یا باعث خفگی شود. برای کودکان خردسال زیتون را کاملاً بدون هسته و به تکه‌های کوچک برش دهید و هنگام خوردن مراقبشان باشید.