زیتون سیاه

زیتون سیاه معمولاً رسیده‌تر است و رنگش از قهوه‌ای تیره تا سیاه می‌رود؛ زیتون سبز پیش از رسیدن کامل چیده می‌شود. رنگ سیاه بعضی زیتون‌های فرآوری‌شده هم ممکن است حاصل اکسیدشدن و عمل‌آوری باشد، نه رسیدگی روی درخت.

اگر شور یا در آب‌نمک است، آبکش‌کردن و آب‌کشی کوتاه، شوری سطحی را کم می‌کند؛ برای کم‌کردن بیشتر نمک، چند دقیقه در آب سرد بخیسانید و آب را دور بریزید. زیتون را پیش از افزودن به سالاد یا غذا بچشید تا نمک اضافی به آن نزنید.

هسته‌ها را جدا کنید و زیتون را حلقه‌ای یا خرد کنید؛ برای پیتزا، در چند دقیقه پایانی پخت اضافه‌اش کنید تا زیادی خشک نشود. در سالاد یونانی با گوجه‌فرنگی، خیار، پیاز قرمز و پنیر فتا جور است.

آن را کنار پنیر، نان، سبزی‌های کبابی و ماهی سرو کنید یا در تاپناد با کاپر، سیر و روغن زیتون بکوبید. زیتون سیاه خردشده در پاستا، خوراک مرغ و سس گوجه‌فرنگی هم طعم شور و خوش‌عطری می‌دهد.

زیتون بازشده را در ظرف دربسته و در یخچال بگذارید و اگر در آب‌نمک بوده، آن را زیر آب‌نمکش نگه دارید. زیتون را با چنگال تمیز بردارید و اگر بوی نامطبوع، کپک یا تغییر بافت دیدید، دور بریزید.

نوع هسته‌دار معمولاً بافت سالم‌تری دارد و برای سرو کامل مناسب است؛ نوع بی‌هسته برای سالاد، پیتزا و سس راحت‌تر مصرف می‌شود. اگر زیتون بی‌هسته می‌خرید، پیش از خوردن گاهی وجود تکه‌های هسته را بررسی کنید.

در داده‌های این دو، زیتون سیاه کنسروی ۸۱ کیلوکالری و ۶٫۹ گرم چربی در هر ۱۰۰ گرم دارد؛ زیتون سیاه به‌ترتیب ۱۸۲ کیلوکالری و ۱۸ گرم چربی دارد. نوع کنسروی معمولاً با آب‌نمک عرضه می‌شود و ممکن است به آبکشی نیاز داشته باشد.

یک سهم کوچک، حدود ۳۰ گرم یا نزدیک به ۱۰ عدد زیتون متوسط، نزدیک به ۳۰ گرم چربی دارد. بخشی از این چربی اشباع است: ۴٫۲ گرم در هر ۱۰۰ گرم زیتون سیاه.