انجیر

پوست انجیر خوراکی است و معمولاً آن را جدا نمی‌کنند. انجیر را درست پیش از خوردن آرام بشویید و خشک کنید؛ اگر پوستش ترک‌خورده یا آسیب‌دیده است، آن بخش را ببرید.

انجیری را انتخاب کنید که کمی نرم و پُر باشد و با فشار ملایم انگشت اندکی فرورود، اما لهیده یا ترشح‌دار نباشد. بوی ترش یا تخمیری نشانهٔ خوبی نیست؛ ساقهٔ کمی خم‌شده هم معمولاً نشان می‌دهد میوه رسیده است.

انجیر رسیده را در یک لایه، در ظرفی کم‌عمق و دربسته در یخچال بگذارید و زود مصرف کنید؛ میوهٔ نرم و لطیفش به‌سرعت خراب می‌شود. انجیر نارس را می‌توانید یکی دو روز در دمای اتاق بگذارید تا کمی نرم شود.

انجیرها را از بالا به شکل ضربدر کم‌عمق ببُرید، کمی باز کنید و در فر با دمای ۲۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه بپزید تا نرم و آبدار شوند. کمی عسل یا روغن زیتون روی آن‌ها بریزید و کنار پنیر سرو کنید.

انجیر تازه کنار پنیرهای شور یا خامه‌ای، گردو و نان خوش‌طعم است؛ ترکیبش با پنیر و سبزی‌های معطر را می‌توانید در سالاد هم به کار ببرید. انجیر پخته را نیز با ماست یا فرنی سرو کنید.

بله؛ انجیرها را بشویید، کاملاً خشک کنید و در یک لایه روی سینی بگذارید تا یخ بزنند، سپس به کیسهٔ دربسته منتقل کنید. پس از یخ‌زدایی بافتشان نرم می‌شود، بنابراین بیشتر برای اسموتی، مربا یا پخت‌وپز مناسب‌اند.

انجیر خشک آب کمتری دارد و طعم شیرین‌تر و بافت جویدنی‌تری پیدا می‌کند؛ انجیر تازه آبدار و لطیف است. در دستورهایی مثل کیک و خورش، انجیر خشک را معمولاً چند دقیقه در آب گرم بخیسانید تا نرم شود.