نارنگی

نارنگی‌ای بردارید که نسبت به اندازه‌اش سنگین باشد؛ معمولاً آب‌دارتر است. پوست سالم و نسبتاً سفت داشته باشد و لکه‌های نرم یا کپک‌زده نداشته باشد.

اگر قرار است زود بخورید، آن را در دمای اتاق و دور از آفتاب بگذارید. برای نگهداری طولانی‌تر، نارنگی خشک و سالم را در کشوی میوهٔ یخچال بگذارید و پیش از مصرف بشویید.

نارنگی را چند بار آرام روی سطحی صاف بغلتانید تا پوست از گوشت جدا شود؛ بعد از بالای میوه پوست را باز کنید. اگر پوست به‌سختی جدا می‌شود، با ناخن شکافی کم‌عمق در پوست بیندازید تا پره‌ها آسیب نبینند.

پره‌های نارنگی را به سالاد سبزیجات، سالاد میوه یا ماست اضافه کنید. آب و پوست رنده‌شدهٔ آن هم در کیک، سس سالاد و سس کنار مرغ خوش‌عطر است؛ فقط بخش سفید پوست را زیاد رنده نکنید، چون تلخی می‌دهد.

بله؛ پوست و رشته‌های سفید را بگیرید، پره‌ها را جدا کنید و روی سینی در یک لایه بگذارید تا یخ بزنند، سپس در ظرف دربسته نگهداری کنید. پره‌های یخ‌زده برای اسموتی مناسب‌اند، اما پس از یخ‌زدایی معمولاً بافت نرمی دارند.

پرتقال را پره‌پره کنید و جای نارنگی بگذارید؛ طعمش کمی ترش‌تر و پره‌هایش معمولاً درشت‌تر است. برای طعمی نزدیک‌تر، کلمنتین یا نارنگی کلمنتین هم انتخاب مناسبی است.

نارنگی؛ در هر ۱۰۰ گرم، ۲٫۲ گرم فیبر دارد، در برابر ۱٫۷ گرم در نارنگی کلمنتین.