Pióropusznik strusi

To paproć, której młode, ciasno zwinięte pędy przypominają kształtem główkę skrzypiec i bywają nazywane fiddleheads. Zbiera się je, zanim liście się rozwiną; jadalne pędy rozpoznaje się po gładkim, głębokim rowku wzdłuż ogonka.

Nie jedz go na surowo ani tylko lekko podgotowanego. Dokładnie umyj pędy i gotuj je w osolonej wodzie przez co najmniej 15 minut albo na parze przez 10–12 minut; wodę po gotowaniu wylej.

Najpierw ugotuj umyte pędy przez 10–15 minut, odcedź je, a potem krótko podsmaż na maśle lub oliwie z czosnkiem i sokiem z cytryny. Możesz też dodać je do omletu albo makaronu pod koniec gotowania.

Szukaj jędrnych, intensywnie zielonych pędów, ciasno zwiniętych w charakterystyczny ślimaczek, bez śluzu i żółtych plam. Jeśli sam je zbierasz, upewnij się, że rozpoznajesz gatunek — nie każda paproć jest jadalna.

Świeże pędy trzymaj nieumyte w lodówce, luźno owinięte wilgotnym ręcznikiem papierowym, i zużyj w ciągu kilku dni. Po ugotowaniu schłodź je szybko, przechowuj w zamkniętym pojemniku w lodówce i zjedz w ciągu trzech dni.

Dobrze pasuje do masła, czosnku, cytryny i pieprzu; podawaj go jako dodatek do ryby, jajek lub ziemniaków. Ugotowane pędy możesz też dodać do sałatki albo podsmażyć z boczkiem.

Nazwy bywają używane szeroko, ale pióropusznik strusi to konkretny gatunek paproci, a „młode pędy paproci” może oznaczać pędy różnych gatunków. Nie zakładaj, że każdy pęd opisany jako paproć można bezpiecznie jeść.

Tak. Porcja 100 g dostarcza 26,6 mg witaminy C; zawiera też dużo niacyny — 5 mg na 100 g.