Kekacang

“Kekacang” ialah istilah umum untuk kacang yang boleh dimakan, seperti badam, gajus dan walnut; kacang tanah pula ialah satu jenis kekacang tertentu. Dalam sesetengah konteks, istilah ini juga boleh merujuk kepada kumpulan tumbuhan kekacang, jadi lihat nama makanan yang dimaksudkan.

Segenggam kecil, kira-kira 30 g, ialah hidangan snek yang mudah diukur. Jumlah itu membekalkan 169 kcal dan 2.7 g serat; pilih yang tanpa garam atau salutan manis jika anda mahu rasa kacangnya lebih jelas.

Ratakkan kekacang dalam satu lapisan di atas dulang dan panggang pada 160 °C selama kira-kira 8–12 minit, kacau sekali di tengah masa. Keluarkan sebaik sahaja berbau harum kerana kekacang terus masak sedikit ketika menyejuk.

Pilih yang berbau bersih dan sedikit manis, bukan hapak atau seperti minyak lama. Jika membeli secara pukal, elakkan yang berkedut teruk, lembap atau bercampur kulit dan serpihan yang banyak.

Simpan dalam bekas kedap udara di tempat sejuk dan gelap, jauh daripada dapur dan cahaya matahari. Untuk simpanan lebih lama, letakkan dalam peti sejuk atau peti sejuk beku; biarkan bekas mencapai suhu bilik sebelum dibuka supaya wap air tidak terkumpul.

Taburkan kekacang cincang pada bubur oat, salad atau sayur panggang untuk menambah kerangupan. Ia juga sesuai dikisar menjadi pes untuk sapuan, atau dicampur dalam granola dan kuih seperti biskut.

Untuk menggantikan tekstur rangup dalam salad atau granola, gunakan biji labu atau biji bunga matahari. Dalam pes atau sos, tahini daripada bijan boleh memberi tekstur berkrim, tetapi rasa dan alahan yang berkaitan berbeza.

Ya. Elakkan memberi kekacang utuh kepada kanak-kanak kecil kerana bentuk keras dan bulatnya mudah tersangkut; gunakan kekacang yang dikisar halus atau pes yang disapu nipis, dan awasi mereka ketika makan.

Ya—bagi nilai yang disenaraikan, kacang walnut mengandungi 13.8 g protein per 100 g, berbanding 1.3 g dalam kekacang. Namun, istilah “kekacang” merangkumi pelbagai jenis, jadi kandungannya boleh berbeza mengikut kacang yang dipilih.