Mosterdzaad

Verhit de zaadjes in een droge koekenpan op middelhoog vuur en schud de pan regelmatig. Haal ze na ongeveer 1 à 2 minuten van het vuur zodra ze geuren en beginnen te springen; ze verbranden snel.

Week de zaadjes enkele uren of een nacht in azijn en water, en maal ze daarna grof of glad met een vijzel of keukenmachine. Voeg tijdens het malen extra vocht toe tot de mosterd de gewenste dikte heeft; laat hem daarna afgedekt in de koelkast rusten.

Hele zaadjes passen in pekel voor augurken en andere ingelegde groenten, en in kruidenmengsels voor stoofpotten. Rooster ze kort en voeg ze toe aan een dressing, aardappelsalade of linzengerecht voor een nootachtige, pittige smaak.

Bewaar de hele zaadjes in een goed afgesloten pot, droog en uit de buurt van warmte en zonlicht. Zo behouden ze hun aroma langer dan gemalen mosterdzaad; maal pas wat je nodig hebt.

Voor een vergelijkbare pittige smaak kun je mosterdpoeder gebruiken, maar dat lost sneller op en geeft geen beet. Begin met ongeveer de helft van het volume aan mosterdpoeder en voeg zo nodig meer toe.

Gele mosterdzaadjes zijn een lichte, mildere soort; donkere mosterdzaadjes smaken doorgaans scherper. In recepten waarin de kleur of pittigheid belangrijk is, is gele mosterdzaad dus niet altijd een één-op-één vervanging.

Ja, hele mosterdzaadjes kunnen rauw worden gegeten, bijvoorbeeld in een dressing of pekel. Door ze te kneuzen of malen komt de pittigheid sterker vrij; roosteren maakt de smaak warmer en nootachtiger.

Mosterdzaad is rijk aan ijzer: 18,5 mg per 100 g. Het is ook een bron van magnesium en zink, met respectievelijk 300 mg en 4,7 mg per 100 g.