Wołowina z udźca

Obsmaż mięso krótko z każdej strony, a potem piecz w 120–140°C, aż termometr w najgrubszym miejscu pokaże około 55–60°C na krwisty lub średnio wysmażony środek. Po wyjęciu odstaw je na 10–15 minut i krój w poprzek włókien — udziec jest chudy, więc łatwo go przesuszyć.

Można, ale to chudy i dość zwarty kawałek, więc steki najlepiej pokroić niezbyt grubo, mocno rozgrzać patelnię lub grill i krótko smażyć. Po odpoczynku pokrój je cienko w poprzek włókien; długie smażenie na mocnym ogniu zwykle je wysusza.

Nie jest to konieczne, ale kilkugodzinna marynata z olejem, czosnkiem, pieprzem i ziołami dobrze pasuje do pieczeni lub steków. Kwaśne składniki, takie jak ocet czy sok z cytryny, stosuj oszczędnie i nie marynuj mięsa przez całą dobę, bo powierzchnia może stać się miękka i papkowata.

Trzymaj ją w szczelnym opakowaniu na najniższej półce lodówki i zużyj w ciągu 1–2 dni od zakupu. Jeśli nie planujesz jej wtedy przyrządzić, zamroź; po rozmrożeniu w lodówce ugotuj lub upiecz ją od razu.

Do pieczeni dobrze pasują sos własny, chrzan, musztarda, ziemniaki oraz pieczone warzywa korzeniowe. Z cienkich plastrów możesz też zrobić kanapki albo podać zimną wołowinę z sałatką i ogórkami kiszonymi.

Oba kawałki są dość chude i zwarte, ale ligawa ma 268 kcal i 16,4 g tłuszczu na 100 g, a wołowina z udźca 212 kcal i 9,1 g tłuszczu. Ligawę często kroi się na zrazy; udziec sprawdza się także jako pieczeń lub cienko krojone mięso na kanapki.

Nie jedz jej surowej tylko dlatego, że jest świeża: surowa wołowina może zawierać drobnoustroje. Do tatara używa się mięsa przeznaczonego do takiego podania, przygotowanego tuż przed jedzeniem z zachowaniem bardzo czystych narzędzi i powierzchni.

W porcji 100 g znajduje się 33 g białka. To dużo jak na pojedynczy składnik posiłku, ale rzeczywista ilość w porcji zależy od tego, ile mięsa podasz.