پاستای سفید

آن را در آب جوشِ فراوان و نمک‌زده بریزید و از دقیقهٔ هشتم بچشید؛ وقتی بیرونش نرم و مغزش کمی سفت است، آبکش کنید. برای پاستای دم‌کردهٔ ایرانی، آن را کمی زودتر آبکش کنید تا هنگام دم‌کشیدن له نشود.

در قابلمهٔ بزرگ آب را به جوش بیاورید و پاستا را در دقیقه‌های نخست چند بار هم بزنید؛ روغن‌ریختن در آب لازم نیست و می‌تواند مانع چسبیدن سس شود. اگر قرار است بعداً با سس مخلوط شود، آن را خشک و بی‌درنگ با سس داغ ترکیب کنید.

پاستا را کمی زودتر از حالت کاملاً پخته آبکش کنید، سپس با مایهٔ گوشت یا سویا و رب گوجه لایه‌لایه در قابلمه بریزید. درِ قابلمه را با دم‌کنی بپوشانید و حدود ۳۰ تا ۴۰ دقیقه روی شعلهٔ کم دم کنید.

پاستا را بیش از دو ساعت در دمای اتاق نگذارید؛ در ظرف دربسته داخل یخچال بگذارید و تا سه تا چهار روز مصرف کنید. برای گرم‌کردن، کمی آب یا سس اضافه کنید تا دوباره نرم شود.

سس‌های غلیظ و گوشتی به شکل‌های کوتاه و شیاردار مثل پنه و فوسیلی می‌چسبند؛ سس‌های سبک‌تر را با اسپاگتی یا لینگوئینی سرو کنید. برای سالاد پاستا، شکل‌های کوتاهی مثل فوسیلی انتخاب کنید تا مواد را بهتر نگه دارند.

پاستای سبوس‌دار در هر ۱۰۰ گرم ۱۱٫۵ گرم فیبر دارد، در حالی که پاستای سفید ۳ گرم فیبر دارد. نوع سبوس‌دار بافت محکم‌تر و مزهٔ گندمی‌تری دارد و ممکن است به زمان پخت بیشتری نیاز داشته باشد.

سس گوجه‌فرنگی، سس گوشت، پستو و سس خامه‌ای از همراه‌های رایج پاستا هستند. برای ماکارونی ایرانی، مایهٔ رب و گوشت یا سویا و برای پاستای ساده، سس گوجه یا پستو انتخاب‌های خوبی‌اند.