لوبیا سبز

غلاف‌ها را پس از گرفتن سر و ته، ۴ تا ۶ دقیقه در آب جوشِ کمی نمک‌دار بپزید و بلافاصله در آب سرد بریزید. برای تفت‌دادن هم آن‌ها را اول کوتاه آب‌پز کنید و بعد یکی دو دقیقه در تابه بچرخانید.

برای خورش لوبیا سبز، غلاف‌ها را به تکه‌های کوتاه ببرید و پیش از افزودن به خورش کمی تفت دهید. سپس حدود ۳۰ تا ۴۵ دقیقه آرام بپزید تا نرم شوند و شکلشان را از دست ندهند؛ زمان دقیق به اندازهٔ تکه‌ها بستگی دارد.

غلاف‌های سفت، صاف و خوش‌رنگ را بردارید؛ لوبیای تازه با خم‌شدن ترد می‌شکند و دانه‌های درشت و برجسته ندارد. غلاف‌های لِه‌شده، چروکیده یا لزج تازه نیستند.

لوبیا سبز خشک‌نشسته را در کیسه‌ای نیمه‌باز یا ظرفی با تهویه، در کشوی سبزیجات یخچال نگه دارید و طی چند روز مصرف کنید. برای فریزکردن، آن را ۲ تا ۳ دقیقه در آب جوش بلانچ کنید، در آب سرد خنک کنید و پس از خشک‌کردن بسته‌بندی کنید.

سیر، گوجه‌فرنگی، پیاز، آب‌لیمو و کمی روغن زیتون همراه‌های خوبی برای لوبیا سبز هستند. در لوبیاپلو و خورش لوبیا سبز هم با برنج، گوشت یا حبوبات و ادویه‌هایی مثل زردچوبه و دارچین ترکیب می‌شود.

چند غلاف خامِ تازه را می‌توان خورد، اما لوبیا سبز معمولاً پخته خوش‌خوراک‌تر است و هضمش هم آسان‌تر می‌شود. برای سالاد، آن را چند دقیقه بجوشانید و پس از خنک‌کردن به سبزی‌ها اضافه کنید.

لوبیا سبز غلاف نارس و آبدار گیاه است و می‌توان آن را با پوست خورد؛ لوبیای خشک دانهٔ رسیده‌ای است که باید خیسانده و کامل پخته شود. لوبیا خشک در هر ۱۰۰ گرم ۳۰۶ کیلوکالری دارد، در برابر ۳۲ کیلوکالری در لوبیا سبز.

غلاف کامل یا تکه‌های سفت و بلند ممکن است برای کودک خردسال خطر خفگی داشته باشند. آن را کاملاً نرم بپزید و به تکه‌های کوچک و متناسب با توانایی جویدن کودک تقسیم کنید؛ هنگام غذاخوردن کودک هم کنارش بمانید.