زنجبیل

پوست نازکش را با لبهٔ قاشق بتراشید؛ این کار از پوست‌گیری با چاقو کم‌اتلاف‌تر است. سپس آن را ریز رنده یا خرد کنید و در غذاهای تفت‌دادنی نزدیک پایان پخت بریزید تا عطرش نپرد.

چند برش نازک یا کمی زنجبیل رنده‌شده را در آب جوش بریزید و ۵ تا ۱۰ دقیقه دم کنید؛ هرچه بیشتر بماند، نوشیدنی تندتر می‌شود. برای طعم ملایم‌تر، زنجبیل را پس از دم‌کشیدن بیرون بیاورید.

زنجبیل خشک و پوست‌نکنده را در کیسه یا ظرف دربسته در یخچال بگذارید و هنگام مصرف فقط مقدار لازم را جدا کنید. برای نگهداری طولانی‌تر، آن را رنده یا ورقه کنید و در ظرف دربسته فریز کنید؛ تکه‌های یخ‌زده را می‌توان مستقیم رنده کرد.

تندی و عطر گرم زنجبیل با سیر، سویا و سبزیجات در غذاهای تفت‌دادنی خوب می‌نشیند و در خورش‌ها و سوپ‌ها هم کاربرد دارد. در شیرینی‌هایی مثل نان زنجبیلی و بیسکویت ادویه‌ای، معمولاً با دارچین و میخک ترکیب می‌شود.

زنجبیل تازه طعمی تند و آبدار دارد و برای چای، سس و غذاهای تفت‌دادنی مناسب است؛ پودر زنجبیل خشک‌تر و گرم‌عطرتر است و در خمیر کیک و شیرینی به‌خوبی پخش می‌شود. پودر را کم‌کم اضافه کنید، چون عطرش در مواد خشک سریع غالب می‌شود.

بله، مقدار کمی زنجبیل تازه را می‌توانید رنده کنید و به سالاد، سس یا نوشیدنی اضافه کنید؛ طعمش از نوع پخته تندتر و تیزتر است. اگر بافت فیبری‌اش برایتان خوشایند نیست، آن را ریز رنده کنید.

آنچه می‌خوریم ریشهٔ واقعی نیست، بلکه ساقهٔ زیرزمینی یا ریزوم گیاه زنجبیل است. این ریزوم گره‌دار است و از جوانه‌هایش ساقه و برگ‌های تازه رشد می‌کنند.

بله؛ ریزوم زنجبیل را خشک می‌کنند و بعد آسیاب می‌کنند. پودر حاصل غلیظ‌تر و کم‌آب‌تر از زنجبیل تازه است، پس در دستورهای غذایی معمولاً مقدار کمتری از آن لازم است.