چغندر

چغندر را با پوست و سرِ کوتاه‌شده در آب بپزید؛ سرکه یا آب‌لیمو را به آب اضافه نکنید، چون اسید می‌تواند رنگ را کدر کند. بسته به اندازه، حدود ۳۰ تا ۶۰ دقیقه بجوشانید تا چاقو به‌آسانی در آن فرو برود؛ پس از خنک‌شدن پوستش را بگیرید.

چغندرهای کامل را با کمی روغن و نمک در فویل بپیچید و در فر با دمای ۲۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد حدود ۴۵ تا ۷۵ دقیقه بپزید؛ وقتی چاقو به‌راحتی در آن فرو رفت آماده است. برای لبه‌های برشته، پس از پوست‌گرفتن آن را قاچ کنید و چند دقیقهٔ دیگر بدون فویل در فر بگذارید.

بله؛ چغندر را خوب بشویید و پوست بگیرید، سپس نازک رنده یا ورقه کنید تا بافت سفتش راحت‌تر جویده شود. رندهٔ خام آن را می‌توانید با آب‌لیمو، روغن زیتون و سبزی‌های تازه به سالاد اضافه کنید.

چغندر پخته را پس از خنک‌شدن در ظرف دربسته، در یخچال بگذارید و طی ۳ تا ۵ روز مصرف کنید. برای جلوگیری از رنگ‌گرفتن دست و تخته، آن را با دستکش پوست بگیرید و روی تخته‌ای بشویید که لک آن برایتان مسئله‌ای نیست.

ترشی و شیرینی چغندر با ماست، پنیر بز یا فتا، گردو، شوید، سرکه و مرکبات جور است. آن را در آش چغندر، سوپ چغندر، سالاد چغندر یا کنار گوشت و حبوبات به کار ببرید؛ برای رنگی چشمگیر، چغندر رنده‌شده را نزدیک پایان پخت به آش اضافه کنید.

در سوپ و خوراک، شلغم جایگزین مناسبی است، اما چغندر رنگ سرخ و مزهٔ شیرین‌تری می‌دهد و شلغم طعمی ملایم‌تر و کمی تند دارد. شلغم در هر ۱۰۰ گرم ۲۵ کیلوکالری دارد، در برابر ۴۲ کیلوکالری در چغندر.

در کاربرد روزمره، «چغندر قرمز» معمولاً همان ریشهٔ خوراکیِ سرخ‌رنگی است که به آن چغندر می‌گویند؛ برگ‌های آن هم خوراکی‌اند، اما در غذا جداگانه مصرف می‌شوند. چغندر قرمز در هر ۱۰۰ گرم ۲٫۱ گرم پروتئین دارد، در برابر ۱٫۴ گرم در چغندر.

چغندر پخته را کاملاً نرم کنید و به شکل پوره یا تکه‌های بسیار نرم و کوچک بدهید؛ تکه‌های گرد و سفت می‌توانند خطر خفگی داشته باشند. هنگام خوردن، کودک را بنشانید و زیر نظر بگیرید.