Wanilia

Przekrój ją wzdłuż i zeskrob nasionka tępą stroną noża. Dodaj do masy nasionka i samą laskę — podgrzana w mleku lub śmietance odda aromat, a po gotowaniu możesz ją wyjąć.

Opłucz ją, dokładnie osusz i włóż do słoika z cukrem. Po kilku tygodniach cukier przejdzie waniliowym aromatem; możesz też dodać laskę do gotującego się mleka na budyń lub krem.

Całą laskę trzymaj szczelnie zamkniętą, w ciemnym i chłodnym miejscu, ale nie w lodówce — wilgoć sprzyja pleśni. Jeśli zrobi się twarda, ogrzej ją przez chwilę w ciepłym mleku, zanim przekroisz.

Dodaj ją do budyniu, kremu, ryżu na mleku, ciasta ucieranego albo domowych lodów. Dobrze łączy się też z kawą, gruszkami, jabłkami i czekoladą.

Zamiast nasionek z jednej laski użyj łyżeczki ekstraktu waniliowego, dodając go pod koniec przygotowania, żeby aromat nie wyparował. Do wypieków możesz użyć cukru waniliowego, ale zmniejsz wtedy ilość zwykłego cukru.

Wanilia to przyprawa z fermentowanych i suszonych owoców storczyka; jej aromat tworzy wiele związków. Wanilina jest jednym z tych związków i może być wytwarzana różnymi metodami, dlatego cukier wanilinowy nie ma tak złożonego zapachu jak wanilia.

Cukier waniliowy zawiera prawdziwą wanilię, a cukier wanilinowy — wanilinę, czyli związek odpowiadający za część jej aromatu. W sklepie czytaj nazwę na opakowaniu, bo te produkty nie są tym samym.

Jej charakterystyczny zapach rozwija się podczas fermentowania i suszenia owoców storczyka waniliowego. W uprawie kwiaty często zapyla się ręcznie, a owoce dojrzewają i są obrabiane przez wiele miesięcy.