Oliba

Karaniwang hindi kinakain nang hilaw ang oliba na bagong pitas dahil napakapait nito. Binababad at inaasinan o pinaaasim muna ito para mawala ang pait at magkaroon ng lasa.

Ipatong ang oliba sa chopping board at marahang diinang patagilid gamit ang lapad ng kutsilyo; luluwag ang buto at madali mo itong mahuhugot. Para sa malinis na hiwa, gumamit ng olive pitter kung mayroon ka.

Ilagay ito sa malinis na lalagyan at panatilihing nakalubog sa sariling brine, saka takpan at ilagay sa refrigerator. Gumamit ng malinis na kutsara o sipit sa pagsandok para hindi madaling masira ang laman.

Masarap itong idagdag sa pasta, pizza, ensalada, at tapenade; nagbibigay ito ng maalat at bahagyang maasim na lasa. Hiwain muna kung ihahalo sa sarsa o masa para kumalat ang lasa sa bawat subo.

Kung ang habol mo ay maalat at maasim na lasa, gumamit ng capers o tinadtad na atsara, pero kaunti muna dahil mas matapang ang alat ng mga ito. Hindi kapareho ng lasa o tekstura ng oliba ang pamalit.

Hindi kulay lang ang nagtatakda ng alat; malaking bahagi nito ang paraan ng pag-aasin at pagbabad. Tikman muna ang oliba bago idagdag sa putahe, at banlawan sandali kung sobra ang alat.

Ang oliba ay buong bunga na may laman, hibla at kung minsan ay buto; ang langis ng oliba ay piniga mula sa bunga at halos puro taba. Kaya hindi mapagpapalit ang tekstura at gamit nila sa mga putahe.