Karne ng moose

Isa itong karne ng mailap na hayop na may malalim at bahagyang mala-laro o earthy na lasa, at mas kaunti ang taba kaysa maraming hiwa ng baka. Mas banayad ang lasa kapag bata at sariwa ang karne; puwedeng takpan ng mahabang pagluluto o mabigat na pampalasa ang natural nitong lasa.

Dahil kaunti ang taba nito, huwag patuyuin sa sobrang init: mabilisang ihawin o i-sear ang malalambot na hiwa, at lutuin naman nang dahan-dahan sa sabaw ang balikat at iba pang matitigas na hiwa. Gumamit ng thermometer at tiyaking umabot sa ligtas na temperatura ang gitna; hayaang magpahinga nang ilang minuto bago hiwain.

Masarap itong gawing stew o pot roast na may ugat na gulay, sibuyas at sabaw; puwede rin sa burger o meatballs. Para sa giniling na moose, haluan ng kaunting taba o mantika upang hindi maging tuyot ang burger habang niluluto.

Ilagay agad sa refrigerator na 4 °C o mas malamig at gamitin sa loob ng ilang araw; kung hindi pa lulutuin, balutin nang mahigpit at i-freeze. Tunawin ito sa refrigerator, hindi sa mesa, at ihiwalay ang hilaw na karne sa pagkaing handa nang kainin.

Hindi ito dapat kainin nang hilaw o kulang sa luto dahil maaaring magdala ng mga parasito at mikrobyo. Lutuin nang lubusan, lalo na ang giniling na karne; gumamit ng malinis na kutsilyo at sangkalan, at huwag ibalik ang lutong karne sa pinggang pinaglagyan ng hilaw.

Hindi: mas kaunti ang taba ng karne ng moose, na may 1 g bawat 100 g, kumpara sa 1 g sa karne ng alce kapag ni-round sa pinakamalapit na buong gramo. Mas mataas naman ang protina ng karne ng alce: 29 g, kumpara sa 22 g sa karne ng moose.

Maituturing itong source ng iron: ang isang 100 g na bahagi ay may 3.3 mg, na lumalampas sa 15% ng pang-araw-araw na halaga. Nagbibigay rin ito ng 22 g na protina sa bawat 100 g.