خیار دریایی

خیار دریایی جانوری دریازی از گروه خارپوستان است و خویشاوند ستارهٔ دریایی به شمار می‌آید؛ خیار معمولی گیاه است. شباهت نامشان فقط به شکل کشیدهٔ خیار دریایی برمی‌گردد.

خیار دریایی خشک را چند بار با آب سرد بشویید و در ظرفی از آب، در یخچال بخیسانید؛ آب را مرتب عوض کنید تا نرم و حجیم شود. سپس آن را بجوشانید یا آرام بپزید تا بافتش نرم شود و دستور بسته‌بندی را برای زمان دقیق آماده‌سازی دنبال کنید.

خیار دریاییِ آماده‌شده را معمولاً در خورش یا سوپ، آرام و با حرارت ملایم می‌پزند تا نرم شود و طعم سس را بگیرد. تفت‌دادن کوتاه با حرارت زیاد برای نرم‌کردن آن مناسب نیست.

در سوپ‌های دریایی و غذاهای آب‌پز یا خورشتیِ آسیای شرقی، خیار دریایی را با موادی مثل زنجبیل، پیازچه، قارچ و سس سویا می‌پزند. طعم ملایمش باعث می‌شود بیشتر مزهٔ آبِ پخت و چاشنی‌ها را بگیرد.

نمونه‌هایی را انتخاب کنید که خشک، یکدست و بدون بوی تند یا آثار رطوبت و کپک باشند. خیار دریاییِ آماده‌پخت باید از فروشندهٔ مطمئن تهیه شود و دستور خیساندن و پخت آن روشن باشد.

نوع خشک را در ظرف دربسته، جای خشک و خنک نگه دارید و از رطوبت دور نگه دارید. خیار دریاییِ خیسانده یا پخته را در ظرف دربسته در یخچال بگذارید و زود مصرف کنید.

قارچ‌های گوشتی مثل شیتاکه می‌توانند در سوپ یا خورش جای خالی آن را از نظر بافت و جذب سس تا حدی پر کنند، اما طعم و بافت خیار دریایی را دقیقاً ندارند.

در هر ۱۰۰ گرم، پروتئین آن ۱۳ گرم است و ریبوفلاوینِ آن ۰٫۹۴ میلی‌گرم است؛ نیاسین آن نیز ۳٫۲ میلی‌گرم است.