قزل‌آلای رنگین‌کمان

فیله را با پوست، سمت پوست رو به پایین، در تابه‌ای داغ با کمی روغن بپزید؛ وقتی رنگ گوشت تا نزدیک مرکز عوض شد، برگردانید و یک تا دو دقیقه دیگر بپزید. برای فر، دمای ۲۰۰ درجهٔ سانتی‌گراد و حدود ۱۰ تا ۱۵ دقیقه برای فیلهٔ معمولی مناسب است؛ ضخامت فیله زمان را تعیین می‌کند.

فیله باید بوی ملایم دریا داشته باشد، نه بوی تند ماهی؛ گوشتش سفت و مرطوب باشد و با فشار آرام به حالت اول برگردد. اگر ماهی کامل می‌خرید، چشم‌های شفاف و آبشش‌های قرمز نشانه‌های تازگی‌اند.

ماهی تازه را در ظرف دربسته، در سردترین بخش یخچال بگذارید و ترجیحاً همان روز یا روز بعد بپزید. برای نگهداری طولانی‌تر، آن را در بسته‌بندی بدون هوا فریز کنید؛ یخ‌زدایی را در یخچال انجام دهید، نه روی کابینت.

طعم ملایم و گوشت صورتی آن با لیمو، شوید، سیر و کره جور است؛ کنار سبزیجات کبابی یا برنج سرو کنید. فیلهٔ کبابی یا تنوری در کنار سالاد سبزی و سس ماست‌وخیار هم انتخاب خوبی است.

قزل‌آلای پرورشی یا قزل‌آلای دریایی جایگزین‌های مناسبی‌اند و می‌توانید آن‌ها را با همان روش بپزید؛ فقط زمان پخت را با ضخامت فیله هماهنگ کنید. سالمون هم بافت چرب‌تری دارد و در دستورهای تنوری و کبابی خوب جواب می‌دهد.

نوع وحشی در هر ۱۰۰ گرم ۱۵۰ کیلوکالری و ۲۲٫۹ گرم پروتئین دارد؛ در این قزل‌آلا به‌ترتیب ۱۵۹ کیلوکالری و ۲۱ گرم پروتئین است. نوع وحشی در این مقایسه چربی کمتری هم دارد.

بله؛ در هر ۱۰۰ گرم ۱۵٫۱ میکروگرم ویتامین دی دارد و از این نظر منبع خوبی به‌شمار می‌آید. ویتامین ب۱۲ و سلنیوم آن نیز قابل‌توجه است.

ماهی خام می‌تواند انگل یا میکروب داشته باشد؛ برای مصرف خام، فقط ماهی‌ای انتخاب کنید که برای این کاربرد آماده شده و زنجیرهٔ سردش حفظ شده باشد. پخت کامل راه مطمئن‌تری است؛ گوشت ماهی باید مات شود و با چنگال به‌راحتی ورقه‌ورقه شود.