موز سبز

دو سر میوه را ببُرید و با نوک چاقو پوست را در امتداد طول چند برش کم‌عمق بزنید؛ سپس پوست را تکه‌تکه جدا کنید. پوست موز سبز سفت‌تر از موز زرد است، پس فشار ندهید که گوشت میوه له نشود.

برای آب‌پز کردن، موز را با پوست یا پوست‌گرفته در آب جوش بگذارید؛ تکه‌های پوست‌گرفته معمولاً حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه زمان می‌برند. وقتی چنگال به‌آسانی در گوشت فرو رفت، آبکش کنید و له کنید یا به غذا بیفزایید.

آن را پوست بگیرید و مورب به برش‌های نازک ببُرید؛ در روغن داغ با دمای حدود ۱۷۵ درجهٔ سانتی‌گراد، هر طرف را ۲ تا ۳ دقیقه سرخ کنید تا طلایی شود. برای چیپس نازک‌تر، از پوست‌کن استفاده کنید و برش‌ها را شلوغ در تابه نریزید.

موز سبزِ آب‌پز یا له‌شده کنار خوراک لوبیا، گوشت و ماهی سرو می‌شود و در سوپ و خورش هم جا می‌افتد. برش سرخ‌شدهٔ آن را می‌توانید مثل چیپس به‌عنوان دورچین یا میان‌وعده بخورید.

بله؛ موز سبزِ آب‌پز یا تنوری را در خورش و سوپ می‌توان جای سیب‌زمینی به کار برد، اما بافتش کمی سفت‌تر و طعمش اندکی شیرین‌تر است. پیش از افزودن به خورش، جداگانه بپزید تا زمان پخت بقیهٔ مواد را به‌هم نریزد.

موز سبز سفت و نشاسته‌ای است و بیشتر برای پختن و سرخ‌کردن به کار می‌رود؛ موز زرد نرم‌تر و شیرین‌تر است و معمولاً خام خورده می‌شود. موز سبز در هر ۱۰۰ گرم ۱۵۲ کیلوکالری دارد، در برابر ۱۲۲ کیلوکالری در موز زرد.

موز سبز را در دمای اتاق و دور از آفتاب مستقیم بگذارید تا پوستش زردتر و گوشتش نرم‌تر شود؛ برای تندتر رسیدن، آن را در پاکت کاغذی بگذارید. وقتی به نرمی دلخواه رسید، در یخچال نگه‌داری کنید و طی چند روز مصرف کنید.

خام خوردنش ممکن است، اما موز سبز سفت و کم‌شیرین است و معمولاً پخته یا سرخ می‌شود تا خوردنش راحت‌تر باشد. اگر خام می‌خورید، آن را نازک برش بزنید؛ برای کودک خردسال، تکه‌های سفت و گرد را ندهید و میوه را نرم و خردشده سرو کنید.