پلانتین

دو سرش را ببرید و پوست را در امتداد طول با چاقو چند برش کم‌عمق بزنید؛ سپس نوارهای پوست را جدا کنید. پلانتین سبز سفت‌تر است و پوستش سخت‌تر جدا می‌شود.

پلانتین پوست‌کنده را تکه کنید و در آب جوش حدود ۱۵ تا ۲۰ دقیقه بپزید تا چنگال به‌آسانی در آن فرو برود. پلانتین سبزِ پخته را می‌توانید له کنید یا کنار غذا سرو کنید.

پلانتین سبز را نازک و مورب برش بزنید و در روغن با دمای حدود ۱۷۰ تا ۱۸۰ درجهٔ سانتی‌گراد، هر طرف را ۲ تا ۳ دقیقه سرخ کنید تا طلایی شود. برای تکه‌های ضخیم‌ترِ توستونِس، یک بار سرخ کنید، له کنید و دوباره سرخ کنید.

پلانتین معمولاً بزرگ‌تر و نشاسته‌ای‌تر است و بیشتر پخته می‌شود؛ موز زرد نرم‌تر و شیرین‌تر است و اغلب خام خورده می‌شود. پلانتین رسیده هم شیرین می‌شود، اما هنوز برای سرخ‌کردن و پختن مناسب است.

توستونِس یا پاتاکونِس از پلانتین سبزِ دوبار سرخ‌شده درست می‌شود؛ مادورو از برش‌های پلانتین رسیده و سرخ‌شده تهیه می‌شود. پلانتین له‌شده هم در غذاهایی مثل موفونگو به کار می‌رود.

پلانتین نارس را در دمای اتاق بگذارید تا پوستش زرد یا سیاه شود و گوشتش نرم‌تر شود. پلانتین رسیده را چند روز در یخچال نگه دارید؛ تیره‌شدن پوست در یخچال به‌تنهایی به معنی خراب‌شدن گوشت نیست.

پلانتین را معمولاً خام نمی‌خورند؛ به‌ویژه نوع سبز آن سفت و نشاسته‌ای است و پختن، بافتش را نرم و خوردنش را خوشایندتر می‌کند.