پنیر پارمزان

پنیر را ریز رنده کنید و پس از خاموش‌کردن شعله، کم‌کم داخل سس گرم بریزید و هم بزنید. جوشیدن سس بعد از افزودن پنیر ممکن است آن را رشته‌رشته یا گلوله‌ای کند.

اگر پوسته مومی یا پوشش غیرخوراکی ندارد، آن را در سوپ، خورش یا سس گوجه‌فرنگی بیندازید تا هنگام پخت عطر و مزهٔ پنیر را آزاد کند. پیش از سرو، پوسته را بیرون بیاورید؛ ممکن است نرم شده باشد، اما معمولاً سفت می‌ماند.

تکهٔ پنیر را در کاغذ مخصوص پنیر یا کاغذ روغنی بپیچید و در ظرف دربسته در یخچال بگذارید. پنیر رنده‌شده را هم در ظرف دربسته و خشک نگه دارید و با قاشق تمیز بردارید تا رطوبت وارد آن نشود.

آن را روی پاستا، ریزوتو و سالاد سزار رنده می‌کنند و در سوپ‌های سبزیجات یا پستو هم به کار می‌برند. برای طعم قوی‌تر، کمی پنیر را درست پیش از سرو روی غذا بریزید.

برای رنده‌کردن روی پاستا، گرانا پادانو یا پکورینو انتخاب‌های مناسبی هستند؛ پکورینو معمولاً شورتر است، پس نمک غذا را کمتر کنید. پنیر کهنهٔ سفت دیگری هم در سس و سوپ می‌تواند جای آن را بگیرد، اما مزه دقیقاً یکسان نمی‌شود.

پنیر پارمزان پروتئین بیشتری دارد: در هر صد گرم ۴۰ گرم، در برابر ۲۷٫۶ گرم در پنیر موزارلا. موزارلا بافت نرم‌تر و کشسان‌تری دارد و برای پیتزا مناسب‌تر است.

تکهٔ پنیر را انتخاب کنید اگر عطر تازه‌تر و امکان رنده‌کردن با اندازهٔ دلخواه می‌خواهید؛ پنیر رنده‌شده برای استفادهٔ سریع راحت‌تر است. پنیر تکه‌ای را درست پیش از سرو رنده کنید تا عطرش بهتر بماند.