Ciasto z manioku

Obierz maniok, usuń twardy rdzeń i zetrzyj korzeń na drobnych oczkach. Odsącz nadmiar płynu przez czystą ściereczkę, połącz miąższ z jajkami, cukrem i mlekiem kokosowym, a następnie piecz w natłuszczonej formie w 180°C, aż środek się zetnie i wierzch się zarumieni — zwykle około 50–60 minut.

Tak, ale tekstura będzie inna: skrobia z manioku daje gładkie, sprężyste ciasto, a starty świeży korzeń — wilgotne i lekko włókniste. Użyj przepisu przeznaczonego konkretnie do mąki albo skrobi; nie zamieniaj ich bezpośrednio w tej samej ilości.

Po wystudzeniu przykryj je i przechowuj w lodówce do 3–4 dni, zwłaszcza jeśli zawiera mleko lub jajka. Podgrzej kawałek krótko w piekarniku, by odzyskał miękkość; ciasto można też zamrozić w porcjach.

Dobrze pasują do niego kawa lub herbata, a także świeże owoce i kleks jogurtu. W wersji kokosowej podaj je z wiórkami kokosowymi albo gęstym mlekiem kokosowym.

Ciasto kokosowe ma więcej energii i białka: 419 kcal i 7,14 g białka na 100 g, wobec 263 kcal i 2,2 g białka w cieście z manioku. Ciasto z manioku jest zwykle bardziej zwarte i wilgotne, zwłaszcza gdy robi się je ze świeżo startego korzenia.

Nieznacznie: ciasto z manioku ma 263 kcal na 100 g, a dyniowe 256 kcal. W praktyce słodycz i wilgotność obu ciast zależą też od ilości cukru i tłuszczu w przepisie.

Nie jedz surowego manioku ani nie próbuj surowego ciasta z niego: korzeń wymaga właściwego obrania i dokładnej obróbki cieplnej. Używaj manioku przeznaczonego do jedzenia i piecz ciasto do całkowitego ścięcia środka.

Środek powinien być ścięty, a wierzch lekko złocisty; patyczek może wyjść wilgotny od gęstego ciasta, ale nie oblepiony surową masą. Przed krojeniem odstaw ciasto do ostygnięcia, bo wtedy łatwiej zachowuje kształt.